Zo ontzettend groen

Daar gaat hij weer. Op deze mooie donderdagavond in april.

Tegen de verwachting in zijn er nauwelijks lopers op pad. Geen zwoegende rolmopsen die wanhopig proberen hun bierbuik te temmen. Waar zijn de taaie zestigers op kromme pootjes, die desondanks twee keer zoveel snelheid maken dan hij? In de verte dribbelt alleen een huisvrouwtje in joggingspak.

De polder is prachtig vanavond. Zó ontzettend groen. “God pakte z’n laptop, startte Adobe Photoshop en vergreep zich aan het saturatie-schuifje van het groene kleurkanaal. Zou Hij zich af en toe ook de pleuris zoeken naar die ene verstopte Photoshop-functie?”, denkt hij. “Of fluisterde Hij de Adobe bollebozen juist in welke geile functies hij in Creative Suite 4 wilde terugzien? Dan is het natuurlijk een koud kunstje om de wereld zó mooi lentegroen te kleuren.”

De laatste kilometers gaan in een rap tempo. Veel tijd voor dwaze gedachten is er niet meer. Buiten adem is het lastig denken. Groen wordt al snel zwart. Na acht kilometer staat hij weer in zijn achtertuin. En zweet uit van een heerlijk vermoeiend loopje. Ha, the pleasure of pain.

Fris uit de douche schrijft hij een stukje tekst op z’n weblog. Waagt een stuntelige poging te schrijven in de stijl van Martin Bril. “Stumperig en vreemd geschreven? Kan mij het schelen. Ik laat het gewoon zo staan”, mompelt hij.

Schrijver en columnist Martin Bril overleed gisteren aan darmkanker. Voor hem was het groen al na 49 jaar op.

geplaatst in: gedachten — getagd als: lente · training · turbo