Bye bye obesitas
aan de bak in 020
Pose hardloopclinic
Een faire Deal
Zondagmiddag in de hel
Zo ontzettend groenWeet waar je aan begint
Weet waar je aan begint als je het in je bolle kop krijgt en besluit om jezelf een andere loopstijl aan te meten. Ik kan het weten. Al een maand of vier ben ik druk bezig om mezelf om te scholen. Bye bye hiellanding. Hello voorvoetjes, een Sensation Black beat van 180+ passen per minuut en een geile forward lean.
Nou ik kan je zeggen, het valt niet mee. De gebraden hanen komen vooralsnog nog niet m’n bek in vliegen.
Geforceerd
Technisch goed hardlopen kan nogal pijn doen. Tenminste, als je het verkeerd doet. Mijn kuiten hebben het de laatste maanden nogal eens voor hun kiezen gekregen, omdat ik te geforceerd probeerde op de bal van mijn voet te landen.
Domste jongetje van de klas
Het is best een frustrerende gewaarwording dat ik moeite heb om mezelf iets eigen te maken. Dat ben ik niet gewend. Ik bedoel, op school heb ik nooit tot de hersendode lobotomie-sloompies behoord, normaliter hoef je me dingen geen tienduizend keer uit te leggen voordat ik het snap en qua motoriek krijg ik niet meteen het label hopeloze spast opgeplakt.
Maar met hardlopen ben ik blijkbaar één van de domste jongetjes van de klas. Op een andere manier rennen blijft een hele opgaaf voor me en het kwartje valt tergend langzaam. Ik heb hardloopdyscalculie en moet kilometers aan tafels doen. Aaargh! Moeilijk!
Geen weg terug
Nog zo’n ding met anders leren hardlopen is dat er geen weg terug is. Ik bedoel, ook al zou ik de handdoek in de ring willen gooien en weer ouwerwets gaan heel striken, ik kan niet meer ‘terugvallen’ in mijn ouwe gewoonten.
Een tijdje terug heb ik het eens geprobeerd. Een paar honderd meter. Maar het bleek fysiek bijna onmogelijk. Het voelde uiterst bizar om in een slowmotion pastempo rond te hobbelen, met m’n benen als een soort van vreemde stelten voor me uit. Een gevalletje ‘Turboslakkie passed the point of no return’.
Dus zit er niks anders op dan mijn draai proberen te vinden in mijn hoedanigheid als hardloopslak-nieuwe-stijl.
Geduld en op de goeie weg
Veel mileage zit er nog niet in. Waar ik eerst tussen de 200 en 300 kilometer per maand liep, blijft de teller nu al rond de 100 km steken. Dat voelt als een 150 PK diesel die alleen als boodschappenautootje gebruikt wordt. En hard hardlopen zonder mijn techniek uit het oog te verliezen is soms teveel gevraagd.
Voordat je denkt dat ik tot een klassieke hardloopzeiksnor verworden ben: de laatste weken heb ik steeds vaker het gevoel dat ik op de goede weg zit. Zo heb ik veel minder last van mijn kuiten. Ik word me steeds meer bewust van mijn houding.
Dat geeft moed. Geduldig blijven is het devies. Doorbijten. Dapper doortrainen. En binnenkort écht die Pose hardloopclinic gaan doen waar ik het in m’n vorige verhaaltje over had.
