Weer eens in de ziekenboeg

Alweer ruim een week bevind ik in de spreekwoordelijke lappenmand. Na mijn rondje van verleden week is het foute boel. Eigenlijk zonder aankondiging raakte ik geblesseerd. Wederom is het m’n achillespees die ervoor zorgt dat ik m’n sloffen niet kan aantrekken. Pijnlijk en opgezet is-ie.

Het is natuurlijk erg jammer dat ik niet kan hardlopen. Maar ik zie licht aan het einde van de tunnel. Het lijkt er tenminste op dat de irritatie aan m’n pees wat minder wordt. Hopelijk ben ik aan deze week voldoende hersteld om voorzichtig een rondje te rennen.

Gek genoeg voel ik me een stuk minder zielig dan de vorige keer dat ik in de ziekenboeg lag. Toen stond het janken me nader dan het lachen. En klikte ik me op internet een RSI vingertje — zoek naar informatie over de mogelijke oorzaken van mijn blessureleed. Nu wacht ik gelaten af tot mijn kluif zich beter meldt. Rust houden is volgens mij de beste remedie.

Nu ik toch de deur niet uit kan … mijn gedwongen hardlooppauze geeft ruimte om eens rond te kijken naar geschikte oordopjes. Ik ben uitgerust met een paar oren waar Dombo het Vliegende Olifantje jaloers op zou zijn. Desalniettemin blijven de earphones die bij m’n iPod Nano geleverd werden niet goed zitten. Alleen met een muts op m’n dak vallen ze er tijdens het hardlopen niet uit. Aaargh. Da’s bijzonder irritant!

In de winter biedt een muts soelaas om m’n iPod oordopjes op hun plek te houden. Met (hopelijk) mooi lenteweer in het verschiet biedt een turboslak + muts ongetwijfeld een licht debiele aanblik. Voordat ik mijn hardloopexpedities hervat hoop ik dan ook een goed stel oorplugjes op de kop te tikken.

geplaatst in: blessure · training — getagd als: blessureleed