Bye bye obesitas
aan de bak in 020
Pose hardloopclinic
Een faire Deal
Zondagmiddag in de hel
Zo ontzettend groenWederopstanding
Wat een verschil met een maandje of wat geleden. Het lijkt erop dat deze slak zo zoetjes aan uit het tranendal der hardloopblessures aan het kruipen is.
Toegegeven, enige vaart is nog ver te zoeken. Gisteren nog bromde een 80+er me verstoord toe dat ik best aan de kant mocht gaan toen hij me met z’n rollator passeerde. Maar eerlijk gezegd kan me dat voorlopig aan mijn slakkenreet roesten. De laatste weken word ik in elk geval niet meer geplaagd door chagrijnige knietjes of een wrevelige hamstring.
Hey, maybe it’s all in da head, maar ik schrijf mijn hardloopwederopstanding toe aan mijn minimalistische schoenen¹ en mijn pogingen om mezelf een andere stijl van hardlopen aan te meten.
Dat laatste — op een andere manier rennen — valt trouwens nog lang niet mee. Er zijn best veel factoren waar ik op moet letten …
- een hoge pasfrequentie (minimaal 180 per minuut)
- een goeie houding, een forward lean
- landen op de bal van mijn voet
… om maar wat te noemen. En dan is het ook nog van belang om ontspannen te hardlopen, in plaats van als een verkrampte hark.
En het allerbelangrijkste: heel goed opletten dat ik niet te hard van stapel kruip. Op minimalistische sloffen rennen brengt een andere belasting met zich mee. Dus, vooral niet als een dolle gnoe de wei in … of een blessure aan kuit- of achillespees dreigt.
