Exit triestmodus

Eigenlijk wou ik schrijven …

Momenteel ben ik een beetje sneu. Ik sta in de triest-modus. Dat heb ik altijd als ik — gedwongen door een brak lijf en leden — mijn hardloopsloffen moet laten staan. Echt geblesseerd voel ik me niet eens. Dat was vorige week wel anders. Toen moest ik een lange duurloop na een kilometer of tien afbreken. Meneer Achillespees begon plots moeilijk te doen. Was ook niet meer tot bedaren te brengen. Helemaal door het lint ging-ie. De laatste twee kilometers heb ik zelfs gewandeld.

Hoewel ik niet diep in de lappenmand zit gun ik meneer Achillespees toch nog eventjes rust, bezorgd als ik ben voor een nieuwe aanval van au. Ik blijf vooralsnog in de triest-modus staan.

Het is opvallend. Altijd als iets je bovenmatig interesseert dan word je er plotseling overal mee geconfronteerd. Is je wederhelft drachtig? Dan breek je je nek over alles wat met de aanstaande gezinsuitbreiding te maken heeft. Al snel bestaat het universum louter uit hippe all-terrain buggy’s van het merk Bugaboo, babybedjes met leuke hemeltjes, boeken over roze wolken, trailers van romantische komedies over zwangere vrouwtjes, Ingang Oost bevallingen op televisie en reclames voor snoezelige Ikea kinderkamers.

Met hardlopen is het al net zo. Sowieso is het een bijkans onmogelijke opgaaf om in het straatbeeld aan hardlopend volk te ontsnappen, maar als je zelf niet kan rennen dan lijken ze nóg prominenter aanwezig. Overal zie je afgetrainde lijven fanatiek ronddraven. Om wat extra zout in de wonden van de geblesseerde Turboslak te strooien. Damn! “Het is een test. Een proef van Hogerhand”, hou ik mezelf voor. “Om te checken of ik over voldoende wilskracht beschik om meneer Achillespees — alias Het Weekdier Ergens Onderaan Mijn Lijf — te laten herstellen.”

Binnenkort ga ik geheid voor de bijl. Dan waag ik me — ongetwijfeld te vroeg en daarom onverantwoord — aan een rondje. Maar vooralsnog doe ik nog even helemaal niks op hardloopgebied, behalve er een droevig tekstje over schrijven. Tja, wat wil je? Ik sta in de triest-modus. Snif!

Intussen is mijn verhaaltje door de werkelijkheid ingehaald en heb ik me — na een week toekijken vanaf de zijlijn — aan een testloopje gewaagd. Dat ging vrij aardig. Geen pijntjes. Als ook een reactie uitblijft dan lijkt het ergste leed geleden. Ik zet alvast een optimistische bril op en zeg: “exit triestmodus“!

geplaatst in: blessure — getagd als: achillespees · triest