Turboslak loopt een pyramide

Het is — zeker in vergelijking met het afgelopen weekend waarin ik overwoog om een ark te gaan timmeren — ronduit fantastisch weer om een stukje te gaan draven. Aangenaam temperatuurtje en nauwelijks wind.

Voor vanavond staat een pyramide op het programma:  400, 600, 800, 1200, 800, 600 en 400 meter. Tussendoor krijgt mijn zielige lijf 400 meter om bij te komen van de vermoeienissen.

Kweetnie, maar doorgaans roepen intervaltrainingen nogal tegenstrijdige gevoelens bij me op. Ik bedoel, van tevoren heb ik er geen enkele trek in, want een slak is nu eenmaal liever lui dan moe. Je moet me echt in mijn Saucony’s knuppelen.

Tijdens de afbeulstukken voel ik uiterst sip, zeg maar nedergedaald ter helle. Het liefst zou ik mijn eigen strot afbijten om er maar vanaf te zijn. Gelukkig (en afgezien van het anatomische feit dat het vrij lastig is om jezelf naar de keel te vliegen) ben ik daar op dat moment dan te moe voor. Bij het uitlopen ben ik zo blij als een hond met negen sjaken. Tenminste, als ik van mezelf vind dat ik me voldoende heb ingezet en er niet de kantjes vanaf heb gelopen.

Deze woensdagavond doe ik behoorlijk m’n best. Desondanks lukt het niet bijster goed om de treden van de pyramide binnen de gestelde tijd te lopen. Ik blijf in de buurt, maar ben net een paar tikken te langzaam. Het is pittig. Vooral tijdens de 800 meters en de 1200 meter voel ik me op zijn slakkenzieligst. Trouwens, bij de 2^e 600 meter ben ik ff helemaal van het pad af. Acht seconden langzamer dan de beoogde tijd. Pfff, geen idee waarom ik de plank daar finaal mis sla.

geplaatst in: training — getagd als: FIRST · interval