Turbo kijkt terug en vooruit

31 december. Laatste dag van het kalenderjaar. Ook voor een Turboslak het uitlezen moment voor de onvermijdelijke terugblik.

In retrospect
Als ik — met een melancholische traan in het linker slakkenoog — terugdenk aan mijn hardloopavonturen in 2010 dan:

• had ik verwacht om minimaal 3000 kilometer aan slakkenspoor te trekken. Helaas, da’s ijdele hoop gebleken. Net als vorig jaar blijft de teller op 31/12/2010 staan op 2400. Op 2430 km om precies te zijn.
• heb ik twee marathons uitgelopen. Die van Rotterdam was mijn eerste. In oktober volgde nog de Marathon van Eindhoven. Allebei gingen — voorzichtig uitgedrukt — nogal kut. Van Eindhoven was dat trouwens — door het ontbreken van enige voorbereiding — ook wel te verwachten.
• ben ik er nog steeds niet in geslaagd om een halve marathon binnen 90 minuten te lopen. Tijdens de Zwolse Halve Marathon bleef ik qua tempo steken op 4 minuut 17 seconden per km. Daarmee kom ik nog twee seconden per kilometer te kort om onder de anderhalf uur te duiken.
• was er in de herfstmaanden nogal wat blessureleed. Vooral Turbo’s knietjes en hamstrings schreeuwden moord en brand. Het brakke slakkenlijf is hoofdverantwoordelijk voor de ronduit schamele maandelijkse mileage in de tweede helft van het jaar.

Haha, 2010 lijkt voornamelijk een verhaal van afzien en blessures. Niet direct een uithangbord voor het hardlopen

Vooruit kijkend
So, 2010 sucked from a running perspective? So what! No use crying over spilled milk. Vooruit kijken moet je. Turbo’s grootste hardloopwens voor 2011? Da’s easy: titanium pootjes voor deze slak. Die had ik met Sinterklaas al op mijn verlanglijstje staan. Aangezien de GHM in gebreke is gebleven ga ik maar voor second best: een jaar lang blessurevrij hardlopen.

Kneuzenkermis
Als er één ding is wat me in 2010 is ingepeperd: ambities om harder te lopen en meer kilometers te maken zijn geen ene ruk waard als het brakke slakkenlijf er de brui aan geeft. Als je maar lang genoeg in de lappenmand zit en een vast onderdeel wordt van de kneuzenkermis, is de aanblik een voortscharrelende bierbuik in hardlooptenue al ruim voldoende om in huilbuien van afgunst uit te barsten. Gottogot, de zieligheid ten top. Zo, nu weet je meteen hoe sneu het dit (na)jaar met deze slak gesteld was.

Geitenwollesokkenpad
Blessures komen meestal niet uit de lucht vallen. In mijn geval is een combinatie van teveel kilometers en een nogal gebrekkige looptechniek ongetwijfeld debet aan de blessuredroefenis. Schaven aan m’n looptechniek is dan ook het devies. Of beter gezegd, opnieuw leren hardlopen. Looptechnieken als Pose of Chi verkennen. Zodat ik (hopelijk) minder vaak bezocht word door het blessurespook als ik mezelf een soepele en natuurlijke tred aanleer.

Geen ondersteunende, dempende of corrigerende troetelschoentjes meer dus. Maar een paar Spartaanse, minimalistische schoenen. Weinig meer dan zooltjes. In november schafte ik me een paar ‘back to basics’ Terra Plana Evo’s aan. Tot nu toe bevallen die prima. Ja, Turbo gaat het geitenwollensokkenpad op.

Is dat alles?
Is dat het? Geen andere doelen op hardloopgebied voor Turbo in 2011? Naaaah, eigenlijk niet. Eerst opnieuw leren hardlopen en ondertussen het broze slakkenlijf heel houden. Dat is alles wat ik wil.

Iedereen een gezond en sportief 2011 toegewenst.

geplaatst in: blessure · gedachten · hardlooptechniek — getagd als: 2010 · terugblik · vooruitblik