Trailrunning

In de afgelopen dagen ben ik al een paar keer in de auto gestapt om in het Kuinderbos een stukje te gaan hardlopen. Op woensdagochtend in de vroegte was het er buitengewoon eenzaam. Geen ander mens gezien tenminste. Precies zoals een hardloopautistje als ik het graag ziet.

Heiligschennis
Verder is er van alles te zien en te horen in het Kuinderbos. Al die bosbeesten maken een oorverdovende herrie. Kwetterende vogeltjes. Een specht die een gat in een boomstam probeert te trommelen.

Te midden van al die natuurherrie vond ik het gewoon heiligschennis om mijn iPod aan te zetten en dat heb ik dan ook niet gedaan. Da’s maar goed ook, anders was ik me ongetwijfeld de tyfus geschrokken van het ree dat het bospad overstak. Nu hoorde ik het dier in het struikgewas aankomen.

Gek eigenlijk, als je met de trein van Lelystad naar Almere rijdt zijn hertjes, konikpaarden en kuddes met wilde runderen niks bijzonders. Integendeel, je moet je uiterste best doen om ze níet te zien als de intercity door de Oostvaardersplassen tjoekt. Maar als je ‘s morgens vroeg in het bos een ree tegen het lijf loopt geeft dat toch een sterk Grizzly Adams gevoel.

Dertig km aan ATB trail
In het Kuinderbos heb ik de onverharde paden ontdekt. Natuurlijk wist ik wel dat Staatsbosbeheer er een ATB-route heeft aangelegd, maar nog niet eerder had ik die ook daadwerkelijk gevolgd. Gisteren liep ik een kilometer of zeven van de in totaal dertig kilometer lange route. Bijzonder leuk om te doen, al die zandweggetjes en single track paden.

Op een kronkelig bospad gaat lopen gevoelsmatig ook wat sneller dan op een recht stuk asfaltweg. Dat komt volgens mij omdat ik meer naar de grond kijk — om te voorkomen dat ik mijn nek breek over een tak of m’n enkel verzwik in een kuil. Het is een beetje dezelfde sensatie als wanneer je in een rijdende auto niet vooruit, maar 90 graden opzij kijkt (disclaimer: niet te lang doen als je de kar ook bestuurt).

Off-road schoenen
Zodra ik voldoende vertrouwen heb dat mijn kuit zich goed blijft gedragen waag ik me aan een langere lus van deze ATB-route. Damn, alleen al het voorzuitzicht geeft voorpret. Als sportshopaholic vertrek ik vanmiddag dan ook op tijd van kantoor. Op weg naar huis maak ik een tussenstop bij de hardloopwinkel in Almere. Als ik regelmatig op een bospad te vinden ben zijn een paar off-road trailhardloopschoenen natuurlijk nooit weg. Ik denk aan de Saucony ProGrid Jazz TR. Dan kan ik meteen informeren naar de leverbaarheid van groene Grid Getgo’s, die ik tot nu toe nergens kan vinden.

update
Getgo’s staan bij Run2Day in Almere gewoon in het schap. Maar die koop ik toch niet, want te licht. Trailhardloopschoenen daarentegen zijn een probleem, zo vertelt de verkoopster. Op voorraad zijn ze in elk geval niet, want trailschoenen doen het niet zo goed in Nederland.

Ik ben het geklooi zat, waag een gokje en bestel de genoemde Saucony Progrid Jazz 12 TR schoenen in mijn maat via internet bij het engelse sportpostorderbedrijf Wiggle. 70 euro bedraagt de schade. Ik ben benieuwd …

geplaatst in: blessure · gedachten · loopuitrusting — getagd als: kuinderbos · Saucony · trailrunning