The dark

Hardlopen in het donker. Da’s eigenlijk niks voor mij. Ik ben bang om een stoeprandje over het hoofd te zien en m’n enkel te verzwikken. De bezorgdheid om door een puber op een opgevoerd scootertje uit m’n Saucony’s gereden te worden is latent aanwezig. Over een opstekende stoeptegel kun je in het duister gemakkelijk struikelen.

De drempel om mijn hardloopkloffie aan te trekken is na zonsondergang sowieso een stuk hoger dan overdag. Een turboslak is nu eenmaal geen nachtdier.

Donderwolk
Niet hardlopen zorgt al snel voor onrust en een donderwolk boven mijn hoofd. Ik voel me opgejaagd als ik onvoldoende kansen krijg om even uit te waaien tijdens een hardlooprondje. In het verleden heb ik geprobeerd om mijn loopjes in mijn dagprogramma te prakken. Dat voelde meestal als een spagaat. Immers, andere taken — zoals werken voor mijn dagelijks brood — komen dan in het gedrang.

De logistieke problemen kunnen zelfs nog groter groeien. Als je ‘s-morgens vroeg de deur uitgaat en pas weer om half acht ‘s-avonds je Seat Emmeloord instuurt, hoort een loopje tussendoor al helemaal niet tot de mogelijkheden.

No more fear of the dark
Turboslak is geen nachtuil. Maar nu het daglicht beperkt voorradig is blijkt de drang om een uurtje rond te draven sterker dan mijn running fear of the dark. Dus stapte ik gisteravond over de ik-haat-hardlopen-in-het-donker-drempel voor een paar rondjes om de wijk.

En weet je wat? Eigenlijk valt het reuze mee. Onbegrijpelijk dat ik er al die tijd niet aan wilde. Ach, het zal wel weer zo’n belachelijk tussen-de-oren dingetje zijn. Daarvan heb ik er voldoende op voorraad

Een fluorescent hemdje, een armband met knipperend ledlampje en een looproute met straatverlichting. Da’s alles wat ik nodig heb om in de Emmeloordse duisternis een ontspannen rondje te rennen. No more fear of the dark.

geplaatst in: gedachten · training — getagd als: in het donker