De balans tussen je gevoel en je verstand

De afgelopen dagen had m’n lijf geen zin om een stukje te gaan rennen. M’n achillespees tenminste. Bij het wakker worden vanochtend miste ik iets: hey, niet langer een zeer pootje! Ook niet bij het traplopen. Da’s goed nieuws!

Het was niet slim, maar toch heb ik het gedaan. Ik heb mijn loopkloffie aangetrokken voor een rondje om het dorp. Een klein uurtje heb ik lekker gerend. Het is alleen jammer dat ik nu m’n achillespees weer wat nijdig gemaakt heb.

Zucht. Het blijft lastig — de balans vinden tussen wat je gevoel zegt en wat verstandig is …

Ik:
Eigenlijk heb ik wel zin om even te gaan lopen. Zou ik het doen of niet?

Meneer Gevoel:
Yes. Goed idee. En maak je maar geen zorgen, man. Het gaat best. Wel een beetje rustig aan doen natuurlijk. Maar een klein rondje kan toch geen kwaad?

Meneer Verstand:
Rennen? Nu? Een absolute nogo! Jij gaat niet hardlopen. Misschien, als je blessure wegblijft, aan het einde van de week. Eerst een paar dagen pijnvrij blijven.

Meneer Gevoel:
Eind van de week? Wat ben jij een zeikerd zeg. Watje. Ouwe homo. Waarom zou je niet NU een stukje gaan draven? Je voelt nu toch niks? Of wel soms?

Ik:
Hmmm. Okay. Daar zit wat in, meneertje Gevoel, wat je daar zegt. Wacht eventjes, dan ga ik me snel omkleden.

By the way, ik probeerde vandaag één van de interval-trainingen die op Runner’s web staan, de halve pyramide. En dat beviel eigenlijk best goed:

Helemaal goed deed ik het niet (als goudvis met Korsakov — twee rondjes door mijn kom en ik weet niet meer dat ik hier al eerder ben geweest — kon ik me het schema niet helemaal voor de geest halen), maar als ik de halve pyramide helemaal doe zoals beschreven dan loop ik de eerste 1,6 kilometer op 4 minuten en 15 seconden per kilometer, de tweede op 4 minuten en 9 seconden per kilometer en de laatste met een snelheid van 4 minuten en 3 seconden per kilometer.

geplaatst in: training — getagd als: 12 kilometer · blessureleed · interval