Steigerend door het dorp

Mijn eerste loopje van deze maand. Dat werd ook hoog tijd na vijf dagen van niksen.

Ik weet het, zo’n beetje het domste wat je kunt doen is als een dolle stier gaan rennen zodra je de deur uit bent. Maar dat is precies wat ik vandaag doe. Ik ga meteen al veel te hard. De eerste kilometer denk ik nog van “niet doen, niet doen, niet doen”, maar daarna verlies ik elk besef van wat slim, handig of verantwoord is. Rennen zal ik.

Mijn loopje ontaardt al snel in een soort van spontane Coopertest. Bijkans steigerend ga ik door het dorp. Mijn hartslag steigert lekker mee en stuitert de eerste kilometers meteen naar waarden tussen de 165 en 170 slagen per minuut.

Na twaalf minuten gaat de poot van het gas. Tenslotte ben ik liever lui dan moe. En Coopertests probeer ik eigenlijk te mijden als de pest. Juist omdat je er zo ontzettend moe van wordt. Eerst een minuutje of twee wandelen om wat op adem te komen. Daarna ga ik verder in een rustig duurlooptempo van zo’n vijf minuten en 20 seconden per kilometer. Na dertien kilometer en een beetje ben ik weer thuis. Mijn slakkenlijf is inmiddels aardig hersteld van de shock van de eerste kilometers en voelt weer behoorlijk fris.

geplaatst in: training — getagd als: Coopertest · duurloop