Dooie hardloopblogs en schrijfmoeheid

In een hardloopmagazine waar ik nog geen abonnement op heb lees ik:

Hardloopblogs sterven uit

Vijf jaar geleden waren loopblogs een hype, tegenwoordig sterven steeds meer digitale dagboeken een stille dood. Zowel bekende atleten als recreanten slagen er niet langer in hun blog te updaten. “Ook bij mij liggen de hyperactieve blogdagen achter me”, zegt Philippe Lagae van het Runner’s World Dreamteam 2006. “De klad zit erin na een periode van ziekte en ongemakken. Bovendien weiger ik de slaaf van mijn blog te worden.” Lopers kiezen tegenwoordig voor de sociale netwerksite Facebook. “Daar kun je je zielenroerselen direct kwijt”, aldus Lague. “Het is veel makkelijker om een zinnetje in Facebook te droppen. Je krijgt vrijwel direct feedback, leuke discussies en hilarische conversaties zijn het gevolg.”

Gelukkig heb ik niet zo’n last van schrijfmoeheid. Geen writers block voor Turboslakkie. Mijn hardloopblog is ook nauwelijks een weblog te noemen in de traditionele betekenis van de term. Ik bedoel, als ik alleen maar van A naar B kon schrijven — lekker gelopen, zere kuiten, 14 kilometer, gezwaaid naar de labrador van de buren — was ik het allang zat geweest. Turboslak.nl is de afgelopen tijd langzaam gemuteerd: het is een mengeling van gedachtensprongetjes en fictie geworden. Met hier en daar een stukje real life. Hardlopen is vaak alleen maar de katalysator.

Ik ben de eerste om het toe te geven, het resultaat van Turbo’s schrijfwoede blinkt niet uit in leesbaarheid. Er is waarschijnlijk vaak geen touw aan vast te knopen. Maar het is wel héél leuk om te schrijven. In die zin laat een stukje tekst schrijven zich prima vergelijken met een stukje rennen. Het maakt helemaal niet zoveel uit hoe goed je bent of wat anderen ervan vinden. Zolang je er zelf maar schik in hebt.

geplaatst in: elders gelezen, ergens anders gezien · gedachten — getagd als: hardloopblogs · schrijven