In de clinch met een Duitse herder

Vandaag werk ik thuis. Aan een Google Maps applicatie voor Ymere. Thuiswerken bevalt goed. Het is prettig als je je eigen dag in kunt delen. Zo is er tijd voor een hardlooprondje.

Ga ik vandaag de fietspaden rondom Emmeloord onveilig maken of duik ik het bos in? Ik besluit tot het laatste. Energiek ren ik het Emmelerbos in. Voorbij een mevrouw en haar Duitse herder. Woooah! Heinrich reageert nogal heftig. Rent met me mee. Springt tegen me aan. Ik wil eigenlijk niet stoppen, want ik heb er net lekker de vaart in. Stoppen doe ik toch abrupt als het beest me speels in m’n bovenbeen bijt. Het zal je gebeuren. Heb je een keer geen last van looppijntjes … begint er een SS mascotte aan je kuit te kluiven.

Hij doet niks hoor. Hij is alleen enthousiast, stelt mevrouw me gerust.

Nou, hij beet me anders wel in m’n been, sputter ik.

Mevrouw de bazin heeft Heinrich intussen vast bij z’n halsband en ik maak me uit de voeten. Boven mijn iPod uit hoor ik roepen en kijk verontrust achterom. Ja hoor. De helhond heeft zich aan de greep van zijn bazin ontworsteld en heeft de achtervolging ingezet. Ik heb geen zin in een herhaling van zo-even. Ik zet mijn Garmin Forerunner op pause en draai me om. Net op tijd om Heinrich luid en bestraffend toe te spreken. Zo moet je dat doen met Duitsers. Overschreeuwen die handel. Andermaal wordt de hond in zijn kraag gegrepen. En aangelijnd. Abführen!

De snelheid krijg ik er in de rest met mijn loopje niet meer in. Ik berust en op ‘t gemak maak ik een paar rondjes door het Emmelerbos en ga dan richting huis. Gelukkig blijven aanvaringen met viervoetig gespuis me verder bespaard.

Bijna thuis ren ik nog 10 keer een heuveltje op het in het park. Da’s wel lekker afzien. Zo hard mogelijk 100 meter heuvelop om vervolgens heuvelafwaarts weer wat op adem te komen. Klaar voor de volgende run.

geplaatst in: training — getagd als: helhond · rondje emmeloord