Rust en een paar woorden over sponsoring

Even een paar daagjes rust. Dat hebben mijn benen wel verdiend.

Startgesprek
Om toch wat te lullen te hebben … vandaag had ik mijn startgesprek. Een startgesprek, dat betekent dat je het met je baas hebt over je plannen voor het komende jaar. Zeg maar je goede voornemens, maar dan zakelijk.

Het voornaamste verschil is dat deze voornemens — in tegenstelling tot de dwaze dingen die je op Nieuwjaarsnacht met een zatte kop verkondigde — wél vastgelegd worden. En dat alles wat je zegt tegen je gebruikt kan worden.

Anyway, for no reason at all vraag ik aan het einde van het gesprek “doet Y ook aan sponsoring? In april doe ik mee aan de marathon van Rotterdam”.

“Ja hoor, Y sponsort sportevenementen. Ook hardloopwedstrijden enzo”, zegt Turboslak’s baas. “Stuur anders maar even een e-mailtje aan M”, die kan je er meer over vertellen”.

Hoi M,

Ik ben druk aan het trainen voor de Fortis Marathon (in Rotterdam op 11 april a.s.) Van A begreep ik dat Y wat doet aan sponsoring (kleding). Kun je me hierover wat meer vertellen? Wat zijn de mogelijkheden? Bij wie moet ik hiervoor aankloppen?

Alvast bedankt voor de feedback.

Met vriendelijke groet,

Turboslak

Laamaarzittuh
Vol verwachting klopt mijn turboslakkenhart. Valt het dan even enorm tegen als M terugmailt dat ik het maar even moet laten weten als ik een shirtje wil lenen. Lenen? Dat klinkt alsof het gaat om een katoenen dingetje. Met andere woorden: laamaarzittuh. Ik laat wel m’n eigen shirt bedrukken ofzo.

Reputatiemanagement
Als je er over nadenkt is het trouwens ook wel een risico om als bedrijf een hardlopende medewerker te sponsoren. Je gaat er natuurlijk van uit dat het goed is voor het reputatiemanagement van de organisatie. Naamsbekendheid. Branding. Kijk onze club eens actief doen.

Maar voor hetzelfde geld stort de door jouw gesponsorde loper na 28 kilometer ter aarde. Hartstikke overleden. Daar ligt-ie dan, maar z’n shirt met bedrijfsnaam is wel haarscherp in beeld gebracht door de regionale omroep. Als-ie tegen beter weten in gedefibrilleerd wordt door de jongens van de ambulancedienst.

Of hij komt na een doodstrijd van meer dan vijf en half uur over de finishlijn kruipen. Dan wil je als bedrijf eigenlijk ook niet geassocieerd worden met zo’n tobberd. “Gottogot. Moet je dat trieste type daar zien. Dat verklaart waarop het bij Y zo lang duurt voordat je daar iemand aan de lijn krijgt”, zie je de mensen langs de kant van de weg denken.

geplaatst in: gedachten — getagd als: rust · sponsoring