Over het weer, fellatio en overgewicht

“De meteorologische winter is voorbij”, zegt de vrolijke stem van de weerman op de radio. “Nou, dan wordt het hoog tijd dat je dat ook even aan het weer zelf vertelt”, denk ik.

Ik moet mezelf naar buiten knuppelen
Ik heb absoluut geen zin om naar buiten te gaan. In principe is dat een goed teken. Hoe groter de stok die nodig is om me naar buiten te knuppelen, hoe lekkerder ik doorgaans loop. Het klinkt idioot en op zijn minst als een contradictio, maar een turboslak is dan ook een vreemd wezen. Dus sta ik verder maar niet teveel stil bij de kronkels in m’n psyche.

Fellatio
Afijn, het is zondagochtend en het voorjaar is zoals gezegd ver te zoeken. Regen. Wind. Ondanks het ruige weer is er exotische fauna op straat. Op het fietspad spot ik een potvis-op-pootjes die haar keffertjes uitlaat. Ondertussen bedrijft ze fellatio. Met een sigaret wel te verstaan.

“Gisteren deed ik het nog, vandaag weet ik beter”, flitst het door mijn slakkenbrein als ik haar zie paffen. Komt die slogan trouwens niet uit een antieke televisiereclame van Maggie?

Gisteren deed ik het nog. Nou ja, gisteren? Het is al wat langer geleden dat ik mijn leven als doorrookte paling vaarwel zei. Volgens mij ben ik al een jaar of zes rookvrij. Dat heeft me behalve een gele wijs- en middelvinger, een stinkende adem en bruine aanslag op muren en ramen weinig moeite gekost.

Mevrouw De Menselijke Potvis kan trouwens maar beter blijven roken. Als je de brui geeft aan je rookverslaving is de kans levensgroot aanwezig dat de weegschaal nog verder naar rechts uitslaat. Helemaal in het rood. Daar heb ik zelf ook last van gehad.

Als je maar tevreden bent
Maar misschien wil Petra Potvis helemaal niet stoppen. Is ze gewoon hartstikke gelukkig met haar leven als rokende zwaargewicht. Dat kan natuurlijk ook. Da’s trouwens mijn stokpaardje: als je maar tevreden met jezelf bent. “Goh, hoe overgewichtig anderen zijn maakt me eigenlijk geen fok uit”, verkondig ik steevast op familieverjaardagen. “Dat moeten ze lekker zelf weten. Als ze d’r zelf maar geen last van hebben. En niet alleen ruim maar ook goed in hun vel zitten”.

Al lelijk genoeg
Dat neemt niet weg dat ik er zelf absoluut niet tegen zou kunnen om als Sumo-Hans alias het Wilde Zwijn door het leven te waggelen. Ik ben al lelijk genoeg zoals ik van de lopende band ben komen rollen: met mijn flaporen en afzuigkap van een neus, om maar een paar niet-zo-verborgen gebreken te noemen.

Rituele zelfmoord
Ik zweer het je, als het ooit zover komt dat iemand me vraagt “hoe het nou is om voor twee vliegtuigstoelen te moeten betalen” overweeg ik rituele zelfmoord. Door mezelf — feestelijk verkleed als everzwijn — op een enorme barbecue te roosteren.

Het is heerlijk hardlopen in de regen en de wind. Mijn duurloop duurt 16 kilometers. Het is de bedoeling dat ik rustig aan doe, maar het laatste stuk kan ik me absoluut niet inhouden en ga wat harder dan gepland: kataklop. Weer thuis stap ik eerst even op de weegschaal. Om mezelf ervan te overtuigen dat ik nog niet naar de feestwinkel hoef voor de aanschaf van een wildezwijnenpak.

Oef, gelukkig. Praise da Lord! Met 65 kg en een beetje schoon aan de haak zit ik vooralsnog aan de goeie kant van de streep …

geplaatst in: gedachten · gezondheid — getagd als: gezondheid · obesitas · overgewicht · roken · verslaving