Ouwelullenmuziek okay. Maar niet op mijn iPod

“Radio twee, da’s toch een zender voor ouwe lullen?”, schiet het door mijn hoofd. Al de hele rit ben ik uitermate gelukkig met de sound die uit de autoradio klinkt. Maar ineens wordt het dus een levensgroot probleem voor me. Op het moment dat ik me er pijnlijk van bewust word welke radiozender ik op heb staan. Radio 2 dus.

Voornamelijk boring
Voor degenen die de zender niet uit de praktijk kennen … op Radio Twee hoor je vooral het spreekwoordelijke Goud van Oud geluid. Middle of the road muziek. Bij tijd en wijle afgewisseld met wat actuele nieuwsitems. Het leven kabbelt rustig voort op Radio 2. Niks extreems. Geen ongenadige brok herrie. Op gekke praat zal je zelden iemand betrappen.

Ik zal het beestje maar gewoon bij z’n naam noemen: Radio 2 is nogal pretty fucking boring! De zender met muziek voor Stoffel de Schildpad en zijn vrienden. Tot voor kort stond mijn radio dan ook alleen tussen Kerst en Oud op Nieuw afgestemd op Radio 2. Voor de top 2000 en in het kader van de proef de nostalgie van de popmuziek. De rest van het jaar was er in mijn Seat Leon vooral Radio 538 te horen. Tot nu dus.

What’s next? De Jostie Band?
“Kut, da’s ernstig”, zeg ik tegen niemand in het bijzonder. Tenslotte zit ik alleen in de auto. “Loop ik op een doorsnee januarische dinsdag in 2010 ongegeneerd mee te loeien met Radio Twee, als een mongool bij een concert van Jan Smit. Nog even en ik vraag in de Free Record Shop naar de Alle Dertig Down verzamelcd van de Jostie Band. Wooaaw. ‘t Is gewoon té spooky.”

Camp en retro
Luisterend naar Radio 2 krijg ik nogal eens last van plaatsvervangende schaamte. Zo worden er zomaar, zonder dat iemand het raar vind, verzoekjes ingediend voor een liedje van BZN. En met enige regelmaat word je getrakteerd op een nummer van ABBA. ABBA is overigens een geval apart. Ik bedoel, anno 2010 kan ABBA natuurlijk prima door de beugel. Behalve dat er een musical met ABBA-liedjes is gemaakt en een film kun je stellen dat ABBA gewoon hartstikke camp en retro is. Je hoeft je er — net als voor een supermarktbezoek aan de Aldi of de Lidl — helemaal niet voor te schamen.

Sociale zelfmoord
Ha, vroeger was dat wel anders. Mij hoef je niks te vertellen over ABBA, want ik ben middenin de hoogtijdagen van ABBA opgegroeid.

Ik bezweer je, in die dagen stond het voor een knulletje in groep 8  (dat heette trouwens toen nog gewoon klas 6) zo’n beetje gelijk aan sociale zelfmoord om te zeggen dat je ABBA wel kon diggen, in plaats van de woest-beschilderde koppen van KISS. Ruim 30 jaar later besef ik pas wat een ongelofelijke held die ene jongen in ons dorp eigenlijk was. Om openlijk — en zonder dat de loop van een doorgeladen Glock tegen zijn linkerslaap drukte — toe te geven dat-ie een fan van ABBA was. Het is een waar godswonder dat hij toendertijd niet met pek en veren het schoolplein is rondgedragen.

Niet op m’n iPod
Er is blijkbaar geen ontkomen aan, in de auto begin ik de symptomen van een zielige midlifer te vertonen. Maar als ik ga hardlopen is alles anders. Dan heb ik absoluut nog geen behoefte aan Radio 2-achtige muziek. Ik heb dan wel de complete Top 2000 van het afgelopen jaar gedownload en als mp3 op mijn iMac staan. Toch geloof ik niet dat er veel van die nummers op mijn iPod zullen belanden. Bij het rennen van mijn Emmeloordse rondjes geef ik onvoorwaardelijk de voorkeur aan een flinke brok herrie.

Ouwelullenmuziek in de auto? Okay. Maar absoluut niet op m’n iPod!

geplaatst in: gedachten · op de iPod — getagd als: abba · muziek