Niet te dolletjes doen

Met een gevoelige kuit — de naweeën van de 1/2 marathon in Zwolle — ga ik zaterdagmorgen toch richting het Kuinderbos voor een duurloop. Eigenwijsheid kan een Turboslak niet worden ontzegd.

“Waarom heb ik eigenlijk een loopshirt met lange mouwen aangedaan?”, vraag ik me af. Ik zweet me al snel te barsten. Even later weet ik het. De zon heeft plaatsgemaakt voor een regenbui en opeens ben ik blij dat ik niet met blote slakkenarmpjes rondloop. In de regen en de wind is het onaangenaam fris.

Run for Fun
Afgelopen donderdag was ik op Papendal. Samen met 800 collega’s was ik daar neergestreken voor de personeelsdag van woningbouwcorporatie Ymere. De Run for Fun workshop waarvoor ik me had ingeschreven was tof, maar zo in m’n eentje in het bos vermaak ik me ook prima.

Want veel gelopen heb ik niet op de Papendalse atletiekbaan. Twee uur was er voor Run for Fun ingeruimd. Dat lijkt heel wat, maar meer dan een uur ging op aan omkleden, instructie over de gebruikte Polar hartslagmeter (ik had m’n eigen Garmin ForeRunner 305 sporthorloge meegenomen) en de warmingup. Uiteindelijk heb ik slechts vijf kilometer lang rondjes mogen draven. Ik ben niet gewend om op een tartanbaan te lopen, dus van de verende ondergrond werd ik wel gelukkig. Ik voelde me net zo’n stuiterende Gummibeer.

De weg kwijt
Nou heb ik de afgelopen maanden al behoorlijk wat rondjes door het Kuinderbos gerend, maar nog steeds slaag ik er regelmatig in om verkeerd te lopen. Ook vandaag mis ik weer ergens een afslag en raak op het verkeerde pad. Gelukkig komt in zulke situaties mijn ontdekkingsreizigersinstinct bovendrijven. En op de zon, de maan en de sterren navigeer ik terug naar de ATB-route met de witte paaltjes.

Niet te dolletjes doen
Van mijn kuit heb ik nauwelijks last. Dat wil ik graag zo houden en ik doe vandaag dan ook niet al te dolletjes. Desondanks raken mijn slakkenpootjes na een kilometer of twintig wel wat chagrijnig. Hartfrequentie blijft lekker laag.

De belofte van vlotter
De halve marathon afstand gaat in iets van één uur en 53 minuten. Ach, als ik weer eens op asfalt loop dan gaat het ongetwijfeld een heel stuk vlotter. Ik blijf een slak, maar zal denken dat ik vlieg. Da’s de plechtige belofte die mijn benen doen als ze regelmatig mogen trainen op een zanderige ondergrond.

Ik vind dat het mooi is geweest. Via de kortst mogelijke weg maak ik m’n offroad ronde af. Na 25 km en een stukje sta ik weer naast m’n auto.

In cijfers
Garmindata van deze offroad duurloop.

geplaatst in: training — getagd als: duurloop · kuinderbos · trail running