Boing. Boing. Boing. Lopen op gummibeerschoenen

Vrijdagmiddag. Er is nog tijd voor een hardlooprondje, voordat ik door m’n jongste telg op het schoolplein wordt verwacht.

Gisteren liep ik 15 km op mijn Terra Plana ‘blotevoetenschoenen’. Eigenlijk is het raadzaam om mijn slakkenpootjes vandaag te vertroetelen met iets meer demping en stabiliteit dan niks. “Wij willen wel”, schreeuwen de Nikes uit de schoenenkast. “Hey, jullie zijn er ook nog. Da’s waar ook”, denk ik.

Het is niet zo gek dat mijn Nike Lunar Glides schoenen om aandacht schreeuwen. Het is al een paar maanden geleden dat ze voor het laatst in actie komen. Volgens mij liep ik er het laatst op tijdens een 30 km duurloop na de Marathon van Eindhoven. Ik krijg medelijden en besluit de Lunar Glides hun zin te geven. Een rondje hardlopen op een soort van gummibeerzolen. Vooruit dan maar.

Zoals gezegd, enige support kunnen mijn kluifjes vandaag zeker gebruiken. Maar tegen de verwachting in gaat rennen op de Nikes — zeker in het begin — allesbehalve soepel. Kweetnie, maar de zolen voelen gewoon te dik. Boing. Boing. Boing. Daar komt Turboslak aanstuiteren op zijn ondergebonden skippyballen. In het begin kost het ook moeite om een pastempo van 180+ per minuut te halen. Pas wanneer ik me focus op een korte paslengte lukt dat.

Hey, ik overdrijf. Zo Kwalitatief Uitermate Teleurstellend gaat het nou ook weer niet. Een 5 minuten / km tempo wissel ik af met een paar snellere stukken.

Een man die me aan de rand van Emmeloord achterop fietst zegt “Gaat lekker. 19 km/uur.” Ha! Het is ongetwijfeld complimenteus bedoeld, maar die ouwe is een beetje van het padje af. Negentien kilometer per uur haalde ik nog niet als mijn trieste slakkenleven ervan af hing. Ik check m’n Garmin Forerunner. Harder dan 3:40 / kilometer gaat het jammer genoeg echt niet. Maar snelheid is niet alles. Wat belangrijker is: hardlopen doet ook vandaag gelukkig geen au.

Ruim drie kwartier later sta ik weer voor Casa Turboslak, gooi het slakkenimago van me af, spring als een haas onder de douche en haast me — even na drie uur — naar OJS de Zevensprong.

“Oh, ik dacht dat je me niet kwam ophalen. Ik had toch gezegd dat dat niet hoefde”, zegt Lara (dochter nummer 3) doodleuk als ik me verontschuldig dat ik wat laat ben. Duhhh! Heb ik een beetje voor niks de boing boing gummibeer uitgehangen.

geplaatst in: hardlooptechniek · loopuitrusting — getagd als: Nike Lunar Glides