De knuppel gaat in het hoenderhok

Erwin van Diemen heeft een knuppel. Schrijvend & hardlopend Nederland fungeert als het hoenderhok. Dat blijkt een match: Kaboem! Op Losse Veter schrijft van Diemen een column — War on Weblogs — en blogrennend Nederland explodeert in een ouderwetse flame war.

Retro
Een heerlijk retro gevoel overspoelt me als ik de comments op Erwin’s column lees. Goddamn, dit is stuff die je vroeger — aan het begin van het decennium —  voor het eerst tegenkwam op Retecool of  Geenstijl: ongenuanceerd en geïrriteerd. Een tikkeltje kwetsend en hielenlikkend. Hier en daar ronduit blaartrekkend taalgebruik. Juweeltjes en fantastisch leeschvoer.

Zuig je mij? Dan lik ik jou!
Okay, wat is er allemaal aan de hand? Nou, om het even kort samen te vatten, Erwin trekt in zijn column op licht ironische toon van leer tegen de niche van webloggende recreatieve hardlopers. Vindt ze maar een infantiel groepje incrowd. Ons-kent-ons gepeupel. Een groepje jongens en meisjes dat, onder het motto zuig je mij, dan lik ik de jouwe, het internet volschrijft met voornamelijk oninteressante blokken tekst over rennen-voor-de-lol.

De webloggende hardlopers op hun beurt — met Running Ronald (RR) als boegbeeld — zijn not amused en keihard op hun pik getrapt door van Diemen’s woorden. Hoe durft-ie? De snob!

Zelf heb ik weinig talent voor hardlopen — mijn alter ego is niet voor niks een slak. Hardlopen doe ik dan ook het liefst alleen. Ik laat de herrie van m’n iPod op m’n trommelvliezen inbeuken, om vervolgens een tijdje in de polder rond te hobbelen. Je kan met een gerust hart zeggen dat ik het schoolvoorbeeld ben van de klassieke hardloop-autist. Daarnaast ben ik te taggen als laffe-flikker-die-het-compromis-zoekt. Dat merk je nog wel, als je erin slaagt dit schrijfsel helemaal uit te lezen. Ik bungel een beetje tussen wal en schip en waai met alle winden mee.

EO-familiedag
Ik mag mezelf niet tot lid van de hardlopende, bloggende incrowd rekenen. Als ik af en toe meedoe aan een prestatieloop keuvel ik voor- en achteraf wat met de mensen om me heen, maar daar houdt het wel mee op. Reageren op webverhaaltjes van anderen doe ik spaarzaam. Erwin’s irritatie over de hardlopende blogosphere begrijp ik wel een beetje. Want toegegeven, je waant je af en toe op een virtuele EO-familiedag als je de verhalen leest. Het is wel errug zoet.

Zonder gêne
Behalve over zelfspot beschik ik over een enorme dosis zelfkennis. Zo ben ik me bewust van het feit dat ik zo week ben als een mossel. En tja, die beestjes rennen doorgaans geen deuk in een pakje boter. Toch kwak ik regelmatig én zonder gêne een tekstje over hardlopen online. Nooit heb ik stilgestaan bij de kans dat er ergens een Erwin naar een beeldscherm zit te staren en zich de haren uit z’n verweerde kop trekt van ergernis bij het lezen van zoveel turboslakkenonzin. Na gisteravond zal bloggen nooit meer zo ongecompliceerd zijn. Voortaan schiet ik in de stress — “Kut! Mag dat wel: schrijven over rennen? Jezus, wat zal Erwin hier wel van zeggen?” — als ik mijn snoezelige hardloopfantasietjes aan WordPress toevertrouw.

Wat nou? Iedereen loopt zijn loopjes. Op zijn eigen zielige — of iets minder zielige — niveau. En als ik vervolgens een paar bytes aan bandbreedte wil verknoeien om mijn zielenroerselen online te zetten … wie stoort zich daar nou aan? En kan ik het helpen dat de narcist in mij er genoegen in schept om zelfportretjes online te zetten. De drang om een beeltenis van mezelf met een gekke bek in ademnood te uploaden blijkt soms gewoon sterker dan de schaamte om een ronduit belachelijk plaatje.

So what? Wees blij dat ik je de fotoseries van al mijn geile zaterdagavonden in de sadokelder van Strenge Sjaan bespaar.

Wat is nou Erwin’s probleem?
Behalve de ergernis over een — al dan niet gefingeerde — (over)dosis aan feel-good-gebabbel op de bloggersites vraag ik me af … wat is nou eigenlijk van Diemen’s punt? Bedoelt hij dat ik pas iets mag schrijven over hardlopen als ik aan bepaalde voorwaarden voldoe? Als ik de marathon in minder dan twee uur en 45 minuten weet te klokken? Als ik tenminste 500 kilometer in de maand train? Als ik mezelf als professioneel hazewindhond weet te verhuren? Of is prestatieniveau niet van belang, als ik af en toe maar wat schuimbek en negatief uit de hoek kom? Het is mij niet duidelijk, Maar ja, een slakkenbrein bevat niet zoveel neurotransmitters, dus wellicht zie ik een dwarsverband over het hoofd.

Tenslotte: een woord van advies
Graag sluit ik af met een woord van advies.

Erwin: hou eens op met jezelf te kwellen. Je klinkt als een lid van de Anonieme Alcoholisten die bij de Gall & Gall is gaan werken. En dan maar zeiken dat je het zo moeilijk is om het niet op een zuipen te zetten. Met andere woorden, zover mogelijk uit de buurt blijven van die hardloopblogs van de Positivo’s.

En jongens en meisjes van de bloggende hardloopkliek: lekker blijven zwaaien, bloggen, lachen en poseren voor een groepsfoto. Doorgaans is het best aardig om te lezen. Maar start af en toe ook eens een lekkere incestueuze flame war. Roep gewoon eens een keertje kut als het kloten ging. Netjes zeiken, als O. den Beste (ex-leraar Duits), mag ook. Daar doe je Erwin een levensgroot plezier mee. Want stiekem jullie blogs blijven lezen, dat doet-ie volgens mij toch wel.

geplaatst in: elders gelezen, ergens anders gezien · gedachten — getagd als: column · erwin van diemen · flame war · losse veter · running ronald · weblog