En toen was de kerstgedachte even helemaal zoek

Toen was de kerstgedachte even helemaal zoek. Een rondje hardlopen kan voldoende zijn om het slechtste in een turboslak naar boven te halen …

Rotonde
Turboslak steekt een rontonde over. Op bedrijvenpark De Munt, aan de rand van Emmeloord. Zo’n rotonde waar degene die erop zit voorrang heeft. De chauffeur van een trekker plus oplegger van GOES uit De Meern heeft blijkbaar verkeersexamen gedaan voordat de haaientanden werden uitgevonden. Van een rennende slak trekt hij zich in elk geval niks aan.

Mayday
Mayday! Waar is de schietstoel? Turboslak trekt aan de handrem, gooit een scheepsanker uit en ontplooit zijn remparachute. Da’s maar goed ook. Anders was hij geëindigd als de kat die hij minuten eerder langs de weg zag liggen. Eén poot als een half afgerukte drumstick nog net met een pees vast het koude poezenlijf. De schedel gekraakt. Een glazig kattenoog uit de kop hangend, als uit de kas gelepeld. Met de oogzenuw nog net vast aan de hersenpan — als een ruimtesonde die aan een draadje verbonden is met het moederschip. Hey, da’s allesbehalve een kerstige aanblik als je het mij vraagt.

Lul! Ik heb voorrang!
In een wolk van smeulend Saucony rubber heft Turboslak een verontwaardigde vuist op naar de hemel en schreeuwt. “Hey! HEY! Klojo! IK heb voorrang! LUL!”

“Vrrrroem”, zegt de trekker plus oplegger en schakelt een versnelling op. Dat klinkt verdacht veel als hoongelach. In de cabine lacht de wannabe Henk Wijngaard zich waarschijnlijk de haren van z’n zak om zoveel turboslakkenstampei.

Tja, wat kan je nog meer doen dan gewoon verder rennen? Zestien kilometers lang rennen. Totdat je weer thuis bent en alles vergeten en vergeven is. Merry Christmas!

In een parallel universum
Tegelijkertijd, in een parallel universum … (met andere woorden, hoe het niet ging)

11:01 CET (Central Emmeloordian Time)
Zoals elke dag verlaat Turboslak het ouderlijk huis voor een stuk hardlopen. Met op zijn rug het Barrett .50 sniper rifle dat hij van zijn eega op Sinterklaasavond kado kreeg. Met zo’n kleine 15 kilo is het wapen verre van licht, maar Turboslak compenseert zijn voormalige bierbuikkilootjes graag met een geil stuk koud staal in zijn rugzak. Goed gereedschap bewaar je tenslotte niet als een doorsnee lulletje onder een afdak, maar op je rug. Ook als je het niet dagelijks gebruikt …

11:24:43
Even buiten Emmeloord wil Turboslak een rotonde oversteken, maar een vrachtwagencombinatie van GOES uit De Meern verleent geen voorrang. En dendert de rotonde over. Turboslak remt voor z’n leven.

11:25:08
De rugzak met de Barrett belandt in één vloeiende beweging naast Turboslak op de grond, die al voorover in de sneeuw ligt. Rugzak open maken. Wapen eruit en onderdelen monteren. De steunen uitklappen. Dit monster wil je natuurlijk niet vanuit je schouder afvuren.

Veel haast hoeft Turboslak trouwens niet te maken. Meneer-vlam-in-de-pijp is dan wel een paar honderd meter verder, maar een .50 is geen puddingbuks. Met een effectieve dracht van bijna twee kilometer blijft Joe Black dichtbij als je een Barrett M107 hanteert.

Klik, klak. Wapen in elkaar. Magazijn plaatsen. Vijf patronen in het magazijn. Elk bijna net zo groot als de elektrische melkboer in het nachtkastje van mevrouw Turboslak.

Meer dan eentje zal er vandaag niet nodig zijn. Klaar om te vuren. Never mind the silencer. Aan het einde van het jaar denken ze in de Noordoostpolder vast aan een vroeg schot carbid.

Turboslak ademt rustig. In. Uit. In. Uit. Vasthouden. En haalt vervolgens — zoals hij het tijdens zijn Militaire Dienstplicht geleerd heeft— de trekker over. De vrachtwagen van GOES transport wordt niet zomaar geraakt. Hij lijkt te exploderen. Op de radio in de truck wordt Chris Rea’s Driving Home For Christmas abrupt afgebroken. AC/DC’s Angus Young begint Highway to Hell te gillen.

Merry Christmas!

geplaatst in: gedachten · training — getagd als: .50 · Barrett · kerstgedachte · vrachtwagens