Mama ik heb een kapotte knie

Het is fantastisch loopweer vanmiddag. Vanochtend was het grijs en zuur, maar nu schijnt de zon volop. Tijd voor een rondje Emmeloord. Het lopen gaat voor m’n gevoel een stukje beter dan gisteren. Wel is m’n hartslag wat aan de hoge kant voor het tempo dat ik loop. Het zullen de naweeën van mijn griepje wel zijn.

Op mijn plaat
Na zo’n elf kilometer ga ik ongenadig op m’n plaat. Over een bruggetje in het park wil ik rechtsaf het fietspad op. De bocht is blijkbaar te scherp, het asfalt is verraderlijk glad en ik ga te snel. M’n Saucony’s verliezen hun grip en voor ik het weet lig ik languit op het fietspad. Au. Dat doet pijn: mama, ik heb een kapotte knie.

De verwensingen die uit m’n mond rollen zijn een heel stuk minder schattig — meer in de trant van Sint’s scheldpartij in Alles is Liefde, vlak voordat-ie een hartaanval krijgt: godver, godver, kut!

Geschaafde knietjes
Nog op de grond kijk ik schichtig om me heen. Gelukkig, geen toeschouwers. Net doen alsof er niks gebeurd is. Ik krabbel op en vervolg m’n weg. Behalve geschaafde knietjes en een gevoelige pols — daar kwam ik op terecht toen m’n slakkenlijf crashte — is er zo te voelen geen schade. Dat is dan weer een meevaller.

geplaatst in: training — getagd als: hartslag · rondje emmeloord