Hoe lang wil jij erover doen?

‘En? Wat denk je? Hoe lang wil je erover doen?’ vroeg B. terwijl we in de richting van het startvak liepen. ‘Uhh, geen idee’, zei ik. ‘Eerlijk gezegd niet zo over nagedacht. Maakt me ook niet zoveel uit trouwens. Gewoon lekker lopen. Alles binnen het uur is okay. I guess.’

Ik keek opzij naar B. Om te zien of-ie het allemaal een beetje slikte wat ik verkondigde. B. glimlachte en knikte instemmend.

Weggeschoten
De speaker schreeuwde enthousiast dat we helemaal los konden gaan en toen haalde een hoogwaardigheidsbekleder  – Onze Lieve Heer of de burgemeester of een andere plaatselijke coryfee, dat was allemaal niet zo goed te zien in de drukte — de trekker van het startpistool over en werden we weggeschoten.

Niks geen softie
Natuurlijk praatte ik maar een beetje rubbish en was er helemaal niks van waar van wat ik tegen B. had gezegd. Ik bedoel, in gedachten had ik deze race al 100 keer gelopen. Niks geen ‘softie binnen het uur bullshit’. Rennen zou ik. En hard ook. Alles was uitgedokterd. Ik was op weg naar een glorieus en dubbeldik Persoonlijk Record. Hey, ik was zelfs zo ver gegaan om de kilometertijden van mijn perfecte race op mijn harige onderarm te schrijven.

Tussentijden
Een goed idee, maar helaas had ik verzuimd de tussentijden met watervaste stift te schrijven. Halverwege waren de schrijfsels op mijn onderarm dan ook volstrekt onleesbaar geworden. Eén zwarte zwarte vlek van inkt door voortijdige zweetlozing en het water van de spons bij de verversingspost.

Gelukkig maar ook eigenlijk. Want halverwege was zo’n beetje het punt dat ik voortijdig op mijn tandvlees en overlevingsdrang richting finish begon te scharrelen: verlangend naar een bierbuik, een luie stoel en een leven zonder lichaamsbeweging en louter Eurosport. In een dergelijke staat van sportieve ontbinding zijn ambitieuze tussentijden zo ongeveer het laatste waar je naar wil kijken.

Over de streep
Toen ik uiteindelijk over de finish kwam, had ik een paar lullige seconden van mijn PR afgesnoept. Buiten adem, met rubberen benen en een bonkende kop van het zuurstoftekort worstelde ik om de ChampionChip van mijn schoen te krijgen. Je zou kunnen zeggen dat ik niet zo heel veel lol had beleefd aan mijn poging tot prestatieverbetering.

Niet korter
Bijna tien minuten later hobbelde B. over de streep. ‘Hoe hij gelopen had?’, vroeg ik ‘m naderhand. ‘Heerlijk’, zei-ie. Hij had onderweg wat gebabbeld met medelopers. Duimen opgestoken en gezwaaid naar vrienden en bekenden langs het parcours. En eigenlijk had hij ook best wat harder gekund, maar liever bleef-ie achter dat mooie meisje met dat strakke lijf lopen.

Hij had er absoluut niet korter over willen doen.

geplaatst in: gedachten · prestatielopen · training — getagd als: onzin · prestatie