Het can verkeeren

Bredero dichtte het al: ‘het can verkeeren’. Tja, ook bijna 400 jaar later is daar geen speld tussen te krijgen. Mijn training van vanavond is hiervan een mooi voorbeeld.

Echt heel veel zin in mijn duurloop heb ik vanavond niet. Vijftien km op halve marathon tempo plus 12 seconden is de bedoeling. Voor een slak van mijn niveau komt dat neer op een tempo van 4 minuut 30 seconden per km. De beproeving van vorige week maandag staat me nog pijnlijk helder voor de geest. Met knikkende knietjes en het angstzweet in mijn bilnaad strik ik mijn veters. Dat gaat vast enorm pijn doen.

Maar ook een turboslak lijdt doorgaans het meest door het lijden dat hij vreest. Met andere woorden, het is onnodig om me druk te maken. Want waar ik vorige week nogal wat trubbels had met 13 km op dit tempo, gaat het vanavond vrij gemakkelijk. Het tempo is prima vol te houden. Het loopt net als (meestal) bij een prestatieloop. Ongedwongen en soepeltjes. Alleen ben ik nou ik m’n uppie in de schemer van de polder.

Als ik mijn gemiddelde hartslag van vanavond vergelijk met die van vorige week dan zie ik hierin het gevoel van gemakkelijk versus moeizaam hardlopen meteen terug: verleden week gemiddeld 163 BPM over 13 km, vandaag 154 BPM over 15 km.

Volgende keer weer zo, alstublieft.

Meer Garmindata

geplaatst in: training — getagd als: FIRST · intensieve duurloop