Herstelloopje op zaterdagochtend

Toen ik mezelf gisteravond in bed hees voelde het alsof ik onder een voortrazende Intercity — is dat trouwens geen contradictio in terminis? — had gelegen. Bij het ontwaken zijn mijn pootjes verbazingwekkend goed hersteld. Ik besluit dan ook tot een rustig rondje door Emmeloord. Het is net geen herstelloopje. Daar is de afstand — 11 kilometer en een beetje — wat te lang voor. Maar héél rustig aan doe ik wel. Tussen de 5:15 en 5:30 minuut de kilometer. Daar kun je honderd jaar oud mee worden.

Comateus
Kobus gaat trouwens niet mee vandaag. Die ligt in semi-comateuze toestand bij te komen van zijn vrijdagavondbiertjes.

Fast horse
Als ik hem voorzichtig vraag of-ie al een beetje bij z’n positieven is en en-passant opbiecht dat ik me na de martelgang van gisteren eigenlijk best wel zorgen maak over mijn lichamelijke conditie, bromt hij cryptisch:

“You got you a fast horse darlin’ . But all you do is complain it ain’t a Maserati. En nou naar buiten ouwe homo.”

geplaatst in: training — getagd als: herstelloopje · Kobus