Hardlopen … het is net als Oei Ik Groei

Na mijn hardloopactie van afgelopen vrijdag was ik meer dan een beetje moe. Eerder dood dan levend. Afijn, na drie dagen voel ik me weer aardig fit en roepen m’n Asics dat ze naar buiten willen.

Vandaag een lekker rondje om Emmeloord — 12 kilometer. Natuurlijk zou ik na afgelopen vrijdag eigenlijk wat rustig aan moeten doen, maar ik kan me niet inhouden. Het rondje heb ik dan ook snel gelopen. Voor mijn doen dan. 52 minuten precies doe ik erover.

Vandaag probeer ik een snelle kilometer af te wisselen met een rustige kilometer om te herstellen. Mijn eenvoudige manier van interval. Het goede nieuws: het lijkt er toch echt op dat ik wat sneller geworden ben. Ik ben in ieder geval in staat om met regelmaat bij de 4 minuten per kilometer te komen of net iets onder de vier minuten te duiken.

Ik vind dat mijn ***  kuch ***  groei als hardloper wel enige gelijkenis vertoond met die van een baby. Ik moet denken aan dat jonge ouders-boek: Oei! Ik groei. Daarin zie je de ontwikkeling van een baby tijdens zijn of haar eerste levensjaar op een kalender. Een donderwolkje geeft een periode aan waarin de baby het moeilijk heeft. Bijvoorbeeld wanneer zij tandjes krijgt of probeert te gaan zitten maar het nog niet kan. Een zonnetje is een goede periode. Waarin de baby opeens een sprongetje maakt in z’n ontwikkeling. Meneer de baby heeft een nieuwe kunstje geleerd en is er apetrots op. Er zijn trouwens opvallend veel donderwolkjes te zien op die Oei Ik Groei-kalender.

Met mijn ontwikkeling als turboslak gaat het net zo. Het zijn vooral veel donderwolkjes die mijn hardloopkalender bevolken — vooral afzien, zere en zure benen en afgepeigerd terugkomen van een loopje.

En dan opeens wordt duidelijk waarvoor je het doet. Het zonnetje breekt door. Je bent weer sneller geworden. Een heeeeel klein beetje tenminste!

Bekijk mijn rondje van 15 december 2008 in een Google Maps kaartje

geplaatst in: training — getagd als: 12 kilometer · interval · trainen