Nedergedaald ter helle om na 21 kilometer weer op te staan

In het kader van de Drontense Kerstloop van volgende week zaterdag liep ik vanochtend de afstand van de halve marathon. Om een lang verhaal kort te maken, mijn training van vandaag typeer ik treffend met de woorden “gestorven, nedergedaald ter helle en pas na 21 kilometer weer opgestaan“.

Met andere woorden: Auw! Dat viel niet mee!

Al na kilometer of 10 krijg ik last van zere bovenbenen. De laatste vijf kilometers doen me denken aan een veldloop voor ambtenaren waaraan ik in 2005 meedeed. Toen stortte ik volledig in en kwam ik bijkans kruipend over de finish. De gevleugelde woorden “zit er ook een sportstand op?“, me toegeroepen door een leukerd langs de route, vergeet ik nooit meer.

Weer thuis hang ik met bange vermoedens m’n Forerunner 305 aan m’n computer om de gegevens uit te lezen. Hey, dat valt reuze mee. Het enorme verval in kilometertijden waarvoor ik vreesde zie ik gelukkig niet terug in de statistieken. En met een tijd van 1 uur 36 minuten en 44 seconden ben ik best tevreden.

Mijn piepende en krakende fysiek heeft het in elk geval niet laten afweten. De hellevaart heeft zich vooral in mijn hoofd afgespeeld. Maar leuk een stukje hardlopen is anders.

geplaatst in: training — getagd als: 21 kilometer · halve marathon