Op zondagochtend waag ik het er toch maar op. Ik M’n sporttas had ik zaterdag toch maar alvast ingepakt en om half tien rij ik naar Apeldoorn.

Het is druk in Apeldoorn. In Apeldoorn-Noord is nauwelijks nog een parkeerplaats, de pendelbus is druk (er blijkt een bus uitgevallen) en eenmaal in het centrum van Apeldoorn aangekomen ben ik juist op tijd voor de Kidsrun.

Een kleine twee jaar geleden moest ik nog behoorlijk zoeken voor de omkleedlocatie, nu loop ik er zo naar toe. Op m’n gemak trek ik m’n running gear aan. Laagje voor laagje. Pas om 10 voor twaalf schiet ik een wegwerpfleecejack aan en wandel naar het startvak.

Ik had het tegenoverstelde verwacht, maar vandaag is hardlopen easy. Aanvankelijk helemaal geen pijntjes en een lekker tempo. Pas na een kilometer of vijf voel ik m’n kuit een beetje. Maar het is geen enge – gottogot zo meteen scheurt er iets af – pijn. Meer een beetje zeuren op de achtergrond. Koud is het ook niet. Ik heb me natuurlijk goed aangekleed, maar dan nog, geen kouwe kluiven ofzo.

Een poosje — tussen km 10 en 15 — hobbel ik achter een clubje met vlotte marathoners aan. Die hebben veel bravoure. Da’s leuk.

In het bos en op de hei is het trouwens prachtig, van de omgeving genieten is onontkoombaar. Intussen heb ik me aangesloten bij een ander groepje, een marathoner en een Asselrondeloper. We kletsen wat.

Het stuk waarvan ik vooraf dacht dat het gemakkelijk zou zijn blijkt vandaag een tegenvaller. Op de Amersfoortse Weg is het nogal koud. De zon geeft niet thuis en er staat een geniepig briesje. Brrrrrr. Wel gaan we downhill. En ik versnel, zoals gepland. Helaas vergeet ik John de marathoner succes te wensen, maar m’n andere metgezel (Henri uit Nijkerk) haakt aan.

Tot aan de finish peppen we elkaar op en vormen we een hardloopduo. Na twee uur (en een beetje) rennen we over de eindstreep op de Loolaan. We klokken net niet onder de twee uur, maar zijn best blij met het resultaat.

Een cijferfetisj? Check de Garmin Forerunner data.

M’n tempo is erg onregelmatig als ik na afloop naar m’n Garmin Forerunner data bekijk (hey, dat zal het hoogteverschil zijn ). Koud heb ik het onderwerg nauwelijks, behalve dan tijdens dan de laatste kilometers, op de Amersfoortse Weg. Daar is het onverwacht chilly. Wind en schaduw maken het opeens een stuk minder aangenaam. Gelukkig gaat het downhill. En dat scheelt dan weer een slok op een borrel.

Mijn vooraf gestelde doel – onder de twee uur finishen – haal ik net niet. Netto kom ik zo’n 45 tellen te kort. Uhhh, 44 seconden bedoel ik. Maar daar maal ik ff niet om. Eergisteren was ik er vrijwel zeker van dat ik meedoen op m’n buik kon schrijven. Dus blijkt de 2012 editie van de Asselronde achteraf een onverwacht en mooi cadeautje!

Bleh, de laatste dagen een gevoelige re kuit. Bang voor een no-go bij de MWM. Heb nu toch goede hoop. Vlotte tijd = kweetnie. #asselronde.

Dat tweette ik op vrijdagavond, want mijn rechter slakkenpoot deed een best beetje au de laatste dagen. Even was ik bang dat ik niet zou kunnen meedoen aan de 2012 editie van de MWM. En ik zou er enorm de smoor over in hebben als ik aanstaande zondag niet kan starten in Apeldoorn. Al is het alleen maar omdat de omstandigheden toch best wel ‘out of the ordinary’ zijn. Koud en winters in het kwadraat. De twijfel over Apeldoorn is nog niet helemaal weg, maar intussen gaat het gelukkig wel een beetje beter met meneer de zielige kuit.

Zelf had ik het graag anders gezien trouwens, qua weersomstandigheden bedoel ik. Ik hou best van een stukje hardlopen na een fris nachtvorstje. Maar ik heb een behoorlijke tyfushekel aan serieus kou lijden. Dus laat ik het maar gewoon zeggen: ‘doe mij maar een Midwinter Marathon met een subtropische zes graden boven nul ofzo’. Dan maar een homo.

Aan de andere kant  … heeft de kou ook een zekere charme: een prestatieloop uitlopen onder — voor Nederlandse begrippen — nogal bizarre klimatologische omstandigheden.

Conclusie: als m’n kluif de komende 24 uur geen roet in het hardloopeten gooit sta ik aanstaande zondag om 12:00 op de Loolaan in Apeldoorn. En laat het koude winterweer geen excuus zijn om in een kwalitatief uitermate teleurstellende tijd te finishen.

• 5 x 20 squats met dumbbells
• 10 x 20 seconden pushups
• 10 x 25 situps

Ik loop zo ongeveer het tempo waarmee ik de Asselronde wil doen, aanstaand weekend tijdens de Midwinter Marathon. Dat lukt vrij aardig. Alleen moet ik het zondag in Apeldoorn nog een uurtje langer volhouden. Ha, dat wordt nog een hele uitdaging

‘Hey Turbo, zou jij niet eens wat gaan doen’, vroeg de Witte Gruwel aan me. Nu stelt de Witte Gruwel wel vaker vragen (of eisen), maar toch was ik een beetje van m’n à propos. Tenslotte leek het beest de afgelopen uren in ‘n diepe winterslaap te zijn verzonken. En op kritische vragen was ik even niet voorbereid. ‘Iets gaan doen?‘ papegaaide ik dus maar. ‘Wat doen dan?’ ‘Nou, naar buiten ofzo. Je weet wel. Actief zijn. Een stukje hardlopen bijvoorbeeld’ antwoordde de Witte.

‘Haha, actief doen, daar moet jij nodig iets over zeggen, luiwammessige vlooienbaal’, reageerde ik geamuseerd. ‘Jij ligt hier een beetje op de vensterbank een gat in de dag en je kussentje te snurken’. ‘DAT’, zei de Witte Gruwel, ‘is nou het verschil tussen een slak met hardloopambitie en een kat. Van mij wordt verwacht dat ik op een ijskoude dag als vandaag pretentieloos op een behaaglijk warme vensterbank lig te snorren. En het is jouw lot om de winterkou te trotseren en je sportmasochistische rondje te doen. Ga nu maar snel. Anders voel je je morgen weer een watje’.

F*ck. Daar viel geen speld tussen te krijgen. De kat had weer eens gelijk. En zo gebeurde het dat ik — terwijl ik er geen ene ruk zin in had en veel liever met een biertje op de bank was neergeploft — mijn hardloopkloffie bij elkaar graaide en even later in het duister van de ijzige winteravond verdween.

Toen ik de deur achter me dicht trok zag ik nog net dat de Witte Gruwel naar me knipoogde — of het bemoedigend bedoeld was of een kattig gebaar van leedvermaak, daar is geen zinnig woord over te zeggen, dus ik liet het maar zo en ging rennen. Waarna hij zijn poezenlijf omhoog hees, zich uitrekte en besloot dat-ie eigenlijk veel te lekker lag om iets te doen. Behalve dan de Lamme Witte Gruwel uit te hangen …

Hardlopen is niet al te aangenaam, want de oostenwind is stiekem toch best gemeen. M’n handen krijg ik dan ook niet echt warm, ondanks de handschoenen. Met kouwe kluiven een energiegel openscheuren gaat niet echt gemakkelijk zo blijkt.

De eerste 19 kilometers leg ik in een rustig draaftempo af, zwevend tussen 5:00 / km en 5:10 / km. Mijn HF blijft lekker laag. De kilometers daarna — nummer 20 t/m 27 — versnel ik behoorlijk. De 27,5 km van de Asselronde die volgend weekend op het programma staat klok ik in 2 uur en 13 minuten.

Conclusie: een redelijk gemakkelijk gelopen duurloop, ondanks een geniepige oostenwind. Energiegelletjes verorberen tijdens het rennen geeft geen problemen. De stuff van SiS verdraag ik goed.

Bij thuiskomst blijk ik wel de niet-zo-trotse eigenaar te zijn van een monsterlijk grote blaar op één van m’n tenen. Op het moment van schrijven heb ik nog niet de moed gehad om ‘m door te prikken.

Bye bye obesitas

De C1000 bleef zitten met een onverkoopbare voorraad pils en werd ternauwernood van een faillissement gered door warm zomerweer en het EK voetbal.

meer lezen ›

Na het zwemmen van vanochtend vergezel ik haar tijdens deze generale repetitie. Erg gezellig. Bovendien gaan de 8 km prima met een gemiddeld tempo van 5:44 / km (10,5 km / uur). Dat zit wel snor.