Eerste loopje na de griep

Ik stap mijn achtertuin in en barst bijna onmiddellijk uit in een hevige hoestbui. Een uur lang heb ik die hoest binnen weten te houden, maar nu ik eenmaal ben begonnen met hoesten kan ik echt niet meer stoppen met blaffen.

Woedende waakhond
Ik lijk wel een woedende-waakhond-aan-de-ketting die een postcode op z’n erf bespeurt. Waaff. Waaafff. Waaaffff! Harder en harder gaat het. Op een gegeven moment ben ik bang dat ik erin blijf. Of m’n arme longen uitspuug.

Buurman en af-en-toe loopmaatje Gerard vraagt bezorgd of het wel goed met me gaat. Pas na een paar minuten trekt de kriebelhoestbui langzaam weg. De boze waakhond is schorgeschreeuwd, draait zich sikkeneurig om en kruipt in z’n hok. Blij toe. Rotbeest.

Staartje
Die kriebelhoest is het staartje van de nare griep die me anderhalve week in de ziekenboeg hield. Vandaag durf ik het voor het eerst weer aan om een voorzichtig rondje te draven.

De turbo is een zorg voor later
Het is duidelijk, opstarten na een griepaanval valt nog lang niet mee. Ik heb het gevoel dat ik nogal wat heb ingeleverd door die klote-griep. Twaalf kilometer hardlopen voelt aan als het dubbele. En erg vlot gaan die kilometers ook al niet.

Ach, wat zit ik toch te piepmuizen. Natuurlijk ben ik best content dat ik na een kleine twee weken kwakkelen eindelijk weer een rondje mag rennen. Ook al gaat het niet al te vlot en loop ik vandaag rond als de man zonder plan. Dat neem ik op de koop toe.

De komende dagen nog even als een ongeleid projectiel ronddraven en na het weekend m’n schema weer oppakken. Met andere woorden, de turbo is voor later zorg.

geplaatst in: training — getagd als: griep · herstel · hoesten