Turboslak heeft een zware dag

Het is zomer en behalve benauwd is het ook nog eens komkommertijd. Hardlopen doe ik regelmatig, erover schrijven wat minder. Misschien ervaar jij dat wel als een zegen. Anyway, terwijl ik door mijn turboslakkenvoorrraad aan conceptdocumenten bladerde kwam ik een stukje tekst tegen dat ik maanden geleden schreef, maar nooit online zette.‘’

“Ach, waarom ook niet?”, dacht ik, “alsnog publiceren die handel”. Dus doe maar net alsof het eind februari 2010 is als je dit leest. Toen waren zaken als bevroren autoruiten en de gemeenteraadsverkiezingen hartstikke actueel:

Ik werd moe wakker. Niet alleen moe, maar ook met een onbestemd en unheimisch gevoel. “Volgens mij wordt het een enorm zware klotedag”, verzuchtte ik.

Be careful what you wish for
“Hey, hoe klote wil je het eigenlijk hebben vandaag?” vroeg het stemmetje in mijn hoofd? Wat je natuurlijk nooit, maar dan ook nooit, moet doen is een beetje de bijdehante asshole uithangen tegen de stemmen in je hoofd. Elke schizofreen met een knipkaart bij de GGZ kan je dat vertellen. Want je weet wat ze zeggen: careful what you wish for, you just might get it.

Ik trok me niks aan  van wijze raad. “Nou, zo klote als ik het krijgen kan”, antwoordde ik in een opwelling van recalcitrant gedrag. Tja, dan weet je wat je te wachten staat.

Gevroren
Ik trok aan het koord van het rolgordijn en zag door het keukenraam dat het gevroren had. Voor de 98ste keer deze winter mocht ik het ijs van de autoramen krabben. Dat werd haasten om op tijd te zijn voor de trein. Het kostte nogal wat moeite om dat kloteijs van m’n autoramen te krijgen. Met veel pijn en moeite — 185 km/uur racen op de A6 — slaagde ik er nog net in om de intercity van 8:46 in Lelystad te halen.

Stadscommando
Vlak voor vertrek plofte een überdikke vent — een soort van kruising tussen een Tokkie en Bokito, maar dan écht lelijk — tegenover me neer in de bank. Angstvallig vouwde ik mezelf dubbel om maar niet tegen hem aan te hoeven schurken. “Je hebt vast twee treinkaartjes moeten kopen” dacht ik vals. Bijna rende de gedachte als een vraag m’n mond uit, maar bijtijds knalde ik m’n kaken op elkaar. Gelukkig maar. Tokkie bleek een stadscommando van de PVV die onderweg was naar alweer een inspirerende werkdag in Almere.

Een beetje jaloers was ik wel op hem. Hij was een man die het geluk had om van zijn hobby zijn werk te kunnen maken. Ook al betrof het delinquente Marokkaantjes knuppelen in het Almeerse Stadshart, een man met plezier in zijn werk is benijdenswaardig. Op station Almere Centrum stapte-ie uit. Bijna kreeg ik medelijden met al die kansarme — door God, Allah en het middelbaar onderwijs verlaten — jongeren die de Schaduw van de Wraakengel van Geert over zich voelden komen.

Kaalgekloven
De meeting waarvoor ik naar kantoor was gekomen liep niet helemaal zoals gepland. Eerlijk gezegd was het allemaal knap klote. Het grootste deel van de tijd werd ik compleet genegeerd. En toen ik even wel de volle aandacht had maakte ik een bijzonder onhandige opmerking. Als piranha’s stortten mijn vergadercollega’s zich vervolgens op me. Tot op het bot kaalgekloven haastte ik me terug naar het Centraal Station.

Het Nieuwe Werken
Weer thuis in de Noordoostpolder boorde ik mijn laatste restje arbeidsethos aan en logde in op het bedrijfsnetwerk.

De organisatie die mijn boterham belegt predikt het Evangelie van het Nieuwe Werken. Een belangrijk Boek in de Bijbel van het Nieuwe Werken is Werken op Afstand. Thuis ben je veelal productiever dan Op Kantoor, zo verkondigt men. In de praktijk blijkt dat nogal eens vies tegen te vallen. Die middag vertoonde mijn Citrixverbinding veel overeenkomsten met de gemoedstoestand van een Borderline patiënt. En was bovendien niet vooruit te schoppen. Het was ouderwets klote gesteld met het netwerk, zeg maar.

Weet je wat het grootste verschil is tussen het Oude en het Nieuwe Werken? De plek waar je je zit op te  vreten over de traagheid van het netwerk. Ik kan me herinneren dat ik vroeger weleens gewoon naar huis ging als het netwerk de geest gaf en die dag niet meer gereanimeerd kon worden. Bij het Nieuwe Werken hoeft dat niet meer, omdat je toch al thuis was gebleven. Zoiets noemen we vooruitgang. Het is toch zo’n zegening, dat telewerken. Halleluja!

Hardlopen
Een goed excuus om al voor vijven een stuk te gaan hardlopen was het in ieder geval wel. En dus vroeg ik de Saucony Twins of ze zin hadden.

Voor het eerst die dag had ik niet het gevoel dat er een Zwaard van Damocles boven mijn hoofd hing. En al te klote ging mijn rondje hardlopen ook al niet.

geplaatst in: gedachten — getagd als: column · nieuwe werken · pvv · stadscommando