Een slakkenbrein is een wonderlijk ding

Een slakkenbrein is een wonderlijk ding.

Meestal is mijn hoofd nogal leeg tijdens het hardlopen. Beperkt de activiteit in mijn hersenpan zich tot de minder belangrijke dingen in het leven, zoals mijn webwerk of — de laatste weken — het wereldkampioenschap voetbal. Lopen gaat vaak op de automatische piloot. Soms mis ik hele stukken van de route.

Als hardlopen moeizaam gaat en pijnlijk is dan schakelt de autopilot zichzelf uit. In zo’n situatie helpt het om ergens op te focussen. Op Fatboy Slim’s Right Here, Right Now bijvoorbeeld. Da’s een nummer met een nogal eentonige beat. Die maar blijft doorgaan. Vaak is dat voldoende om mijn zure benen en mijn piepende adem te vergeten. Raar, maar waar.

Vegetariër
Vanochtend in het Kuinderbos bedenk ik dat ik er goed aan zou doen om vegetariër te worden. Het is niet dat ik het per definitie zielig vind voor het dier dat de pan in gaat. En met al die wereldvreemde veganisten en halfgare fruitariërs heb ik al helemaal niks. Wel irriteer ik me helemaal de tyfus aan het feit dat een hoop kippen, koeien, varkens en ander gedierte voor op de barbeque nogal een kutleven hebben voordat ze bij C1000 — of een andere supermarkt — in het koelvak belanden.

Snot en kwijl
Als er bij ons een huisdier gaat hemelen dan verwachten mijn kids dat ik op zijn minst een uitvaartliturgie schrijf én een emotioneel afscheidslied componeer. Met een trio snot en kwijl jankende meiden heb ik al eens een paar Gerbils in de tuin begraven. Als ik gewild had, zou Yarden de uitvaart verzorgd hebben. Toen ik het 0900-nummer van Yarden belde om te informeren of ze ook uitvaarten voor huisdieren doen zei de vriendelijke doodgraversmevrouw: “Natuurlijk meneer, voor slechts 12 euro premie per maand extra regelen wij graag dat uw knaagdiertjes de uitvaart van hun leven krijgen”. Twaalf euro per maand. Da’s een heleboel geld voor een paar woestijnratten.

Het gaat echt helemaal nergens over. Maar ondertussen gooien we onze boodschappenkarretjes vol met barbequevlees zónder stil te staan bij het kloteleven van de miljoenen beesten in de bio-industrie.

Korps Mariniers
In Volkskrant Magazine van afgelopen zaterdag stond een fotoreportage over de opleiding van recruten bij het Korps Mariniers. Dat het meer dan 30 weken afzien is en ze tijdens hun eindoefening — een soort van KCT Pantserstorm, maar dan voor Mariniers — een kip moeten slachten. Tja, als je achter vijandelijke linies terecht komt en er toevallig geen MacDonalds in de buurt is kun je maar beter goed voorbereid zijn.

Zouden ze die kip door hun instructeur in de hand gedrukt krijgen om haar de kop af te snijden? Of moeten ze de kip eerst eens zien te vangen? Ik denk het eerste.

Wat je weet te vangen
If you kill it, you own it. Hmmm, eigenlijk is dat wel een mooie gedachte: vegetarisch eten, behalve als je een beest weet te vangen. Dan mag je het opeten. Een simpel concept. Eerlijk. Natuurlijk.

Ik vermoed dat ik niet vaak vlees meer zal eten.

Wat zei ik je, een slakkenbrein is een wonderlijk ding …

geplaatst in: gedachten — getagd als: column · slakkenbrein · vegetariër