Een halve marathon in de benen

Voor de tweede keer in m’n leven heb ik vandaag de afstand van de halve marathon gelopen. Slechts één keer eerder heb ik me gewaagd aan de afstand van een halve marathon. Zestien kilometer is zo’n beetje m’n limiet voor wat betreft afstand. Die eerste halve, dat was eind augustus. Voordat ik vervelend geblesseerd raakte.

Hoe haal ik het in m’n hoofd om op zondag een halve marathon te gaanlopen? Nou, als boetedoening voor het feit dat ik me vrijdagavond te buiten ging aan een zak wokkels en cashewnoten. En ook de wens om tijdens de kerstloop in Dronten de 21 kilometer en een beetje te voltooien speelt een rol.

Sinds ik weer een beetje up-and-running ben, ben ik behoorlijk beducht op mijn pijntjes. Met reden. De vorige keer dat ik m’n zere poot negeerde tijdens een rondje rennen blies ik mezelf op. En kon ik een week of drie nauwelijks iets doen aan sport. Voorzichtig doen is dus het devies.

De omstandigheden zijn prima, want het is heerlijk weer. Niet al te snel ga ik van start. Om vervolgens rustig en gelijkmatig m’n kilometers te blijven lopen. Hierbij is m’n verleden maand aangekochte Forerunner 305 sporthorloge een grote aanwinst. Ik heb ‘m afgesteld op rondjes (autolaps) van één kilometer. Dan geeft-ie een signaaltje. Met 5 minuten per kilometer als uitgangspunt is het zelfs voor een oen als ik gemakkelijk rekenen om te zien of ik een beetje op schema loop. Met andere woorden, het is een bijzonder handig apparaat dat ik niet meer wil missen.

Tot twintig kilometer gaat deze duurloop me redelijk gemakkelijk af. Behalve dan dat het behoorlijk saai is nadat m’n iPod de geest geeft (per slot van rekening gaat het grootste deel van het parcours over een kaarsrecht fietspad heen en terug).

Pas op de valreep krijg ik last van m’n spieren. Het resultaat: 1 uur en 42 minuten. Da’s niet onaardig. Wel voldoende rust nemen voordat ik me weer aan deze afstand waag.

geplaatst in: training — getagd als: halve marathon