Doggierun

Gisteren heb ik er voor het eerst eentje in het wild gezien tijdens mijn hardlooprondje: een man die samen met zijn hond aan het hardlopen was bedoel ik.

Zelf ben ik niet zo’n tuk op honden, maar in een vlaag van empathie kan ik me voorstellen dat het best geinig is om als een soort van surrogaat Martin Gaus met je woef door het bos te draven. Hup, hondenband om je middel en raggen maar met zijn tweetjes. Canicross heet het geloof ik.

Je moet er natuurlijk wel het juiste merk hond voor in huis hebben. Een tekkel gaat niet werken. Veel te korte pootjes. Dat wordt geheid buikschuiven. Een chihuahua ook niet. Te korte pootjes en een genetische allergie voor sportieve activiteiten bovendien. En een mopshond is volgens mij ook al niet in de wieg gelegd voor een doggierun. Die klinkt wandelend al alsof-ie middenin een zware astma-aanval zit.

Zo’n ongezeglijk ik-jaag-op-alles-wat-ademt beest laat je ook beter thuis. Voor je het weet hangen jij en je neonazistiche viervoeter in een soort van Gordiaanse wurgknoop aan een boom, alleen maar omdat Heinrich meende een konijntje te ontwaren in het struikgewas.

Wat je als canicrosser nodig hebt is een enthousiaste werkhond. Maar wel eentje die slim is. Zo’n bordercollie is wel een geschikt loopmaatje denk ik. De gymnasiast onder de honden: snel, intelligent, voor rede vatbaar.

De man die ik tegenkwam werd vergezeld door een Labradorachtig type. In principe ook geen verkeerde keus lijkt me. Behalve dan dat het hier een stokoud exemplaar betrof. Het baasje jogde in een gezapig tempo, maar nog sleepte hij het hondse fossiel bijkans achter zich aan. Toen we elkaar passeerden was de wanhoop in zijn hondenogen te lezen. “Help! Red me. Ik wil dit niet. Alleen ff pissen en weer naar huis”, smeekte de Lab.

Opeens moest ik denken aan die ene scene uit de film Troy, waarin de Griekse held Achilles de zojuist door hem verslagen Hector aan zijn strijdwagen bindt: een nogal naargeestig tafereel. Dettol en Hansaplast schieten daar tekort.

Ik durfde niet achterom te kijken naar het canicrossende duo, lafbek die ik ben.

geplaatst in: elders gelezen, ergens anders gezien · gedachten — getagd als: canicross · column · hond