De nul is van het bord

Als ik links en rechts dapper vertel dat ik tussen de 200 en 300 kilometer per maand hardloop, dan wil ik ook daadwerkelijk minstens 200 kilometers aan asfalt en bospaden aan stukken draven.

Natuurlijk is er geen hond die me erop aan zal spreken als ik dat niet doe: “Hey Turbo, wat zie ik nou? Trek jij je schoenen nog wel eens aan? Beetje lullig dat je verleden maand maar 150 km gelopen hebt. Lamme tak die je bent”. Maar dat maakt voor mijn innerlijke discipline niet uit. Ik moet en zal aan m’n — zelfopgelegde — verwachtingen voldoen.

Reset
Elke maand gaat de kilometerteller op nul. Reset. Maar ik kan het nauwelijks aanzien als er op deze website te lezen valt dat ik nog geen loopjes in m’n benen heb. Dan word ik onrustig. De nul moet zo snel mogelijk van het bord. Gelukkig maar dat ik niet zo dwangmatig van aard ben …

15 x 400 meter
Eigenlijk had ik niet verwacht vandaag een rondje te kunnen doen. Omdat ik thuis aan het werk ben en mijn klussenlijstje met webwerk vlot wordt weggewerkt zie ik aan het einde van de middag toch kans om te ontsnappen voor een rondje. Ha ha, da’s een meevaller.

Ik besluit tot een interval. 15 x 400 meter op een tempo van zo’n vier minuten per kilometer. Met tussendoor twee minuten om bij te komen van de vermoeienissen.

Naar Bant en terug
Het is fantastisch om eventjes rond te draven, zo aan het einde van de middag, na een dag staren naar een beeldscherm. Er schijnt zowaar zelfs een zonnetje. Wel wat flauw, maar toch, gevoelsmatig maakt het net het verschil. Bovendien is intervallen natuurlijk erg leuk om te doen. De route van vanmiddag is tamelijk inspiratieloos. Ik ga naar Bant heen en weer. Hardlopen op een lang recht stuk fietspad langs de provinciale weg naar Bant heeft zo z’n voordelen. De stukken van 400 meter tel ik af aan de hand van de reflectorpaaltjes in de berm. Die staan 50 meter uit mekaar.

Weekdier
Veertien kilometers en ruim een uur later heb ik genoeg gerend. Verder dan 13 x 400 meter gas geven kom ik niet, maar desondanks ben ik best tevreden. Het is alleen jammer dat ik zo’n zielig weekdier ben, anders zou ik mezelf wat vaker en overtuigender het snot voor m’n ogen rennen.

Hoe dan ook, voor maart 2010 is de hatelijke nul alweer van het bord.

geplaatst in: training — getagd als: interval