Het is de iIllusie van dik

Spiegeltje spiegeltje aan de wand … wie is de meest afgetrainde slak in turboland?

Een turboslak is een wonderlijk dier. Gemakkelijk te beïnvloeden. Zo heb ik na een stevig rondje hardlopen het idee dat ik afgetraind en slank ben — nou ja, voor een slak in een midlife crisis tenminste. Zolang de runner’s high nog niet is uitgewerkt is één blik in de badkamerspiegel voldoende om het prille begin van een echte sixpack te ontwaren.

Heb ik daarentegen een paar dagen niks gedaan en kijk ik — gehuld in onderbroek — in dezelfde badkamerspiegel? Dan ben ik dik. Aaargh! Plotseling blijk ik de niet-zo-trotse bezitter van een duo ontluikende punttietjes. En om mijn middel zit zo’n vrolijke gele opblaasbare zwemeend. Maar tot mijn schrik heeft iemand ‘m onderhuids ingenaaid. Fuk, waar is het ventiel? En hangt mijn slakkengereedschap sinds vandaag niet onder een iets ruimer bemeten afdak? Help!

Als zelfbescherming tegen de minder flateuze kant van mijn turboslakkenzelfbeeld heb ik een mantra in de aanslag:

Het is de illusie van dik. Het is alleen maar de illusie van dik. De illusie van dik!

Gewoon even twintigduizend keer herhalen terwijl ik mezelf keihard op m’n neus stomp en ik vind mezelf absoluut geen rolmops meer. Dan zie ik mezelf weer als afgetrainde 40+ slak. Tenminste tot de volgende keer dat ik na een avondje bieren op een onbewaakt moment in de badkamerspiegel kijk …

geplaatst in: gedachten · gezondheid — getagd als: dik · dun · illusie · overgewicht