Boringggg

‘Jij kan echt niet schrijven he’, zei het meisje van de webredactie tegen me bij het koffie-apparaat.

‘Ik heb een paar van je hardloopblogs gelezen en je bent zó ontzettend langdradig. Het is bijzin, na bijzin, na bijzin. En net als ik denk dat je alle komma’s in de wereld hebt opgemaakt dan komt er nog een bijzin. Boringggg!’

‘En die metaforen die je gebruikt, daar snapt echt niemand wat van. En vind je trouwens ook niet dat het een ontzettend flauwe contradictio in terminis is? … Turboslak bedoel ik. Haha, wat moest ik lachen toen ik dat voor het eerst las. Duh, niet dus! Ik hoop voor je dat je beter kan hardlopen dan erover schrijven. Want anders dan zou ik m’n hardloopsloffen meteen in de kliko mikken als ik jou was. Kansloze conjo.’

Zoiets zei ze dus, het meisje van de webredactie. Alleen had ik er gelukkig geen ruk van verstaan. Want op kantoor hebben we zo’n modern, hip en duurzaam koffiezetapparaat. Zo eentje met een enorm doorzichtig reservoir waarin de Max Havelaar koffiebonen liggen te glimmen. Het duurt tenminste vijf minuten voordat die bonen zich laten vermalen tot een uiterst verantwoord bakkie pleur. Maar dan heb je ook wat. Helaas niet zonder dat je als koffiedrinker op een oorverdovende klereherrie wordt getrakteerd. Hoewel, soms is het juist een zegen.

Mijn mok liep vol met heerlijk geurende koffie en de begeleidende tyfusherrie verstomde. Het meisje van de webredactie zweeg en keek me strak aan. Ik had werkelijk geen flauw idee wat ze in de tussentijd allemaal tegen me aan had lopen miepen.

‘Jouw beurt’, zei ik dus maar, terwijl ik mijn mok onder het apparaat vandaan haalde  en haar schaapachtig toelachte. ‘Wat een suffe muts ben je eigenlijk’, dacht ik. ‘Suf en uitermate boringgg!’

geplaatst in: gedachten — getagd als: onzin · perceptie