Ruw asfalt. Met steentjes erin

Een diepe laag poedersneeuw. Elke volgende stap die je zet is als die in een mijnenveld. Geen idee waar je op terecht komt.

Papperige sneeuw — meer slush dan sneeuw — waar je voeten in een vloek en een zucht kletsnat van worden. En in klompen van ijs veranderen.

Een dun laagje sneeuw dat laf een bevroren plas op het fietspad camoufleert. Tricky.

Half weggedooide sneeuw die ‘s-nachts weer is bevroren en als ijslaag een tweede leven begint. Lekker glad.

Aangereden en -gelopen sneeuw die een vaste laag lijkt te vormen, maar een appelkruimeltaart blijkt als je erop gaat staan. Alsof je een roltrap naar beneden oprent.

Ik mis het ruwe asfalt
Pas als je een stukje op onbesneeuwde bodem hardloopt besef je hoe zeer je het asfalt mist. Je weet wel, van dat ruwe asfalt met kleine steentjes erin. Het soort ondergrond dat je arme knietjes tot het bot kaal schuurt als je er — heaven forbid — op ten val komt. Maar waarop je hardloopschoenen tenminste wél grip hebben.

geplaatst in: training — getagd als: asfalt · sneeuw · winter