Als de mist om je hoofd is verdwenen

Na de martelgang van afgelopen vrijdag en een kort loopje van 8 kilometer op zaterdag stond ik een paar dagen op non-actief. Zondag en maandag schuimde ik nog na van de eerder genuttigde biertjes. Van hardlopen kwam er derhalve niks terecht.

Ach, aan alle mooie dingen komt een eind. Vandaag ben ik katervrij. Bovendien is het een thuiswerkdag. Met andere woorden, een geschikt moment om vroeg in de ochtend eerst m’n Asics aan te trekken en een uurtje het Emmelerbos op te zoeken.

De mist hangt nog in de polder en het is heerlijk koel. Ik heb er zin in. Desalniettemin is het elke keer weer een verrassing: hoe zal het gaan? Nou, vandaag heb ik helemaal niks te klagen. Het gaat ouderwets lekker en er zit — voor mijn doen — behoorlijk wat snelheid in. Met 44 minuten precies heb ik 10 kilometer in de benen. Ik kan nog wel wat harder, maar dit is niet gek voor turboslakkie. Na 52 minuten en 40 seconden heb ik de beoogde twaalf kilometers erop zitten.

Dat lijkt er weer wat op! Een beetje uitpuffen, en een kilometertje of wat uitlopen met wat rekken en strekken. Hey, mijn achillespees heeft zich ook voorbeeldig gedragen.

Als ik thuiskom verjaagt de zon juist de laatste flarden mist. M’n dagen zijn wel eens beroerder begonnen

geplaatst in: training — getagd als: 12 kilometer · bier · overgewicht · rondje emmeloord · turbo