365 days later deel II

Hoera. Er is er één jarig. Twee jaar hardlopen. Slingers. Ballonnen. Taart. Bier!

In de eerste editie van Turboslak: 365 days later lag het zwaartepunt op afvallen — pun intended trouwens. Gewichtsverlies is inmiddels een gepasseerd station. Sneller. Verder. Langer. Daarop ligt de nadruk. Het lukt alleen nog niet altijd.

Hoogte- en dieptepunt
Hardloophoogtepunt was ongetwijfeld de Mizuno Halve Marathon in Amsterdam. 1 uur en 32 minuten was een tamelijk onverwacht resultaat. Darmn, lopen ging heel gemakkelijk die middag. De Fortis Marathon van Rotterdam ligt me nog vers op het netvlies. En zwaar op de maag. Daarvan had ik vooraf hoge verwachtingen. Maar de woorden kon ik jammer genoeg niet omzetten in daden, om in Rotjeknorrige sferen te blijven. Met drie uur en drie kwartier bleef ik ver verwijderd van mijn beoogde finishtijd. Hmmm, heb ik soms meer met 020 dan 010? De voorbereiding was jolly good fun. Vooral de Asselronde tijdens de Apeldoornse Midwintermarathon was een mooie loop.

Evolutie van een slak
Het is wel aardig om te zien hoe een hardlopende slak evolueert. Van een stukje hakkepuf rennen op een stel versleten Asics Gel schoenen en met een katoenen shirtje om m’n lijf. Naar hardlopen volgens een (simpel) schema met deugdelijk materiaal aan lijf en leden. Van rolmols — via ongeleid projectiel — naar een man met een plan. Nou ja, soort van, tenminste.

Lopen met verstand
Met verstand lopen biedt nog meer voordelen: het begrenst mijn blessuregevoeligheid. Zolang ik me aan een hardloopschema houd valt het met de opgezwollen achillespezen en de brakke enkels reuze mee. Pas als ik mijn gevoel z’n gang laat gaan ren ik de spreekwoordelijke bietenbrug op. Zo de ziekenboeg in.

Kilometers
Ik heb van mei 2009 t/m april 2010 behoorlijk wat kilometers gemaakt. Een stuk meer dan in m’n eerste hardloopjaar. Hoeveel meer? Weet ik niet. In het begin hield ik het aantal afgelegde kilometers niet bij.

geplaatst in: gedachten — getagd als: jarig · terugblik