30 is nog te ver

Vrijdagavond babbelde ik tijdens een bedrijfsetentje over m’n ambitie om in september van dit jaar de Dertig van Almere te lopen. Een beetje dapper verkondigen dat ik de 30 ga uitlopen is één ding. M’n Asics aantrekken is natuurlijk vers twee.

Het is zondagmorgen. Mijn wederhelft en kids vertrekken richting tempel voor de ochtendmis. En op mijn beurt belijd ik mijn hardloop-geloof op deze zondagochtend ook niet alleen met m’n mond door mijn loopschoenen aan te schieten en op pad te gaan.

Heel rustig vertrek ik voor een rondje door de Noordoostpolder — richting Luttelgeest en Bant. Bij elk kilometer-klingeltje dat m’n Garmin produceert check ik even mijn tijd. Ga ik niet te hard? De vorige keer dat ik dit traject aflegde kwam ik de spreekwoordelijke man met de hamer tegen. Een typisch gevalletje van (te) voortvarend van start en nog een heel eind van huis maar nu al mijn kruit verschoten. Dat zal me vandaag niet overkomen. Met de rem erop loop ik de halve marathon. In een tempo van net iets boven de 12 kilometer per uur doe ik er 1 uur, 44 minuten en een beetje over.

Tot zo’n 25 kilometer gaat het allemaal nog vrij aardig. Daarna volgt de pijlsnelle ontmanteling van mijn fysiek. Wooah! Dat had ik niet verwacht. In rap tempo verzuren mijn benen. Hardlopen wordt een onaangename aangelegenheid. Na 28 kilometer hou ik het voor gezien en keer huiswaarts. Ik heb geen zin om mezelf nog langer te martelen. Volgende keer beter.

De conclusie: ongetwijfeld gaat het me lukken om verderop in het jaar de 30 van Almere uit te lopen. Op het moment is 30 kilometer nog net te ver om — met goed fatsoen — af te leggen.

geplaatst in: training — getagd als: 30 kilometer · dertig van almere