Masochisme op tweede kerstdag: 10 engelse mijlen

Het is Tweede Kerstdag en halverwege de middag kan ik me niet meer inhouden. Tussen de kerstbrunches, -diners en -borrels door moet ik even naar buiten, de vrieskou in om een stukje te draven. Hoe ver ik ga lopen weet ik niet altijd van tevoren. Da’s een beetje afhankelijk van het gevoel van de dag.

Vandaag twijfel ik tussen 12 kilometer, 10 engelse mijlen of zelfs een halve marathon. Die laatste afstand schrap ik al snel van mijn lijstje. M’n achillespees is nog niet helemaal je-van-het en 21 kilometer is dan natuurlijk geen bijzonder wijze keuze. Onderweg besluit ik niet voor 12 kilometer en lange halen snel thuis te kiezen. Okay, tien engelse mijlen dus.

Mijn pootje is dan wel ietwat gevoelig, ik begin langzamerhand een echte masochist te worden. Zeg maar de hardloop-versie van de liefhebber die elk weekend in meesteres Medusa’s kelder in de kettingen hangt. Pijn is fijn. Met andere woorden, hier en daar geef ik wat extra gas in een poging een snelle kilometer te lopen.

Voor mijn gevoel gaat het best aardig. Tien kilometer binnen de 44 minuten. Twaalf kilometer in ietsje meer dan 52 minuten. Helaas klok ik de 10 engelse mijlen uiteindelijk op 1 uur 10 en een paar tellen. Da’s teleurstellend, omdat er naar mijn gevoel best een paar vlotte stukken tussen zaten. En ik stiekem hoopte in de buurt te komen van mijn personal best tijd op de 16,1 kilometer. Waar ging het fout?

Thuis aangekomen laat een blik op de ge-exporteerde data van m’n Garmin Forerunner ook aardige tijden zien. Er zitten eigenlijk geen kilometers op slakken-zonder-turbo-tempo tussen.

Conclusie: er ging eigenlijk niks fout. Ik moet de volgende keer gewoon nog wat harder lopen als ik mijn PB wil verbeteren. Meer afzien. Meer van Medusa’s takels, tepelklemmen en haar kat met de negen staarten

geplaatst in: training — getagd als: 10 engelse mijlen · 16 kilometer