29 km met piepen en kraken

Twee dagen niet gelopen. Geen tijd. Vandaag heb ik een vrije dag. Ik heb een aantal wilde ideeën voor een creatieve website, maar daar kom ik niet aan toe. M’n eega is niet zo tuk op creatieve ideetjes op webgebied en ziet liever dat ik mijn handjes laat wapperen.

Bonje maken met mevrouw Turbo is net zoiets als in verzet komen tegen The Borg: Resistance is futile. Dus ik laat me maar door haar lijst met klusjes assimileren. Go with the flow. Als dat lijstje is afgewerkt krijg ik permissie van mevrouw T. om wat te gaan hardlopen.

Turboslak blij! Een lange duurloop — naar het Kuinderbos — dat klinkt goed op deze zonnige donderdagmiddag.

Ik ga te snel te hard
Ik ben overmoedig. Ga te snel te hard. Dat is trouwens ook een beetje de schuld van een paar tienermeisjes die voor me tegen de wind in naar huis fietsen richting Bant. Ongetwijfeld afkomstig van één van de middelbare scholen in Emmeloord. Damn, ik dacht dat ik een slak was, maar die mutsen komen helemaal niet vooruit. Omdat ik geen zin heb om ze als een soort van pedofiele hijger op de hielen / achterwielen te blijven loop ik hen voorbij.

Tot Bant ga ik een stukje harder dan gepland, want als je eenmaal iemand inhaalt dan is het absolutely not done om 500 meter verderop weer stuivertje te wisselen.

Gelukkig, vanaf Bant heb ik de wind, die in de polder enthousiast waait, niet meer recht in m’n giechel.

Killing field
Ik loop een stuk door het Kuinderbos — altijd een genot, het is het beste stuk bos dat ik in de polder onder beenbereik heb — en dan weer terug naar Emmeloord. Het fietspad van Kuinre naar Emmeloord kan een ware killing field zijn. En dat is het vanmiddag ook. Zelfs met wind mee gaat het niet vanzelf. Er zijn nogal wat Afrikanen op pad — bewoners van het AZC in Luttelgeest.

Ik heb de idiote neiging om het tempo er een beetje in te houden als ik er eentje op de fiets tegenkom. Wie weet, misschien is het wel het gevluchte achter-achter-achter-neefje van Haile. En dan wil je natuurlijk wel een beetje indruk maken. Voor een slak dan. Ik word zelfs wat aangemoedigd door een donkere jongen die me voorbij fietst. Of hij lacht me heel hard uit, dat kan natuurlijk ook. Door de herrie op mijn iPod kan ik niet horen wat hij roept.

Hardlopen zie je er trouwens nooit eentje, maar dat heb ik al eens eerder gezegd.

Knap zielig
Ik ben knap zielig als ik — voor m’n gevoel lichtjaren later — weer in Emmeloord aankom. Het liefst was ik hemelsbreed huiswaarts gegaan, maar in elk geval kies ik de kortste weg. Het piept en het kraakt, dus verder geen ommetjes. De geplande 30 kilometer maak ik dan ook niet vol. 29 kilometers en een beetje (in 2:17) is al wat ik uit m’n slakkenlijf weet te persen vandaag. Tja, volgende keer beter. Dan de eerste twintig kilometer rustiger aandoen: vijf minuten de kilometer is okay. Pas daarna — als de slak tenminste in the mood is — aan frivolere dingen denken.

Grafiek en route
Duurloop naar het oude land

geplaatst in: training — getagd als: crash and burn · duurloop