28 km op de automatische piloot

Warm aangekleed ga ik op pad voor een lange duurloop. Het lijkt deze zondagmorgen zelfs een beetje winter. Nachtvorstig. Helder. Weinig wind, niet meer dan een briesje staat er. Ideaal weer voor een hardloper.

Bierverbranding
Het hoeft niet altijd hard te gaan. De training van vanochtend staat voornamelijk in het teken van de bierverbranding. Turboslak kon gisteren de maat even niet houden en doet nu boete voor z’n zonden. Het voordeel van beer burning running? Behalve het verbranden van calorietjes is het tamelijk ambitieloos. Ik doe dan ook heerlijk rustig aan. Het tempo zweeft tussen de vijf en vijfenhalve minuut per kilometer.

Op de automatische piloot
Met TOOL op m’n iPod is het gemakkelijk om de tijd te verliezen. Op de automatische piloot hardlopen is aangenaam, maar brengt ook risico’s met zich meer. Ik steek de oprit naar de rijksweg A6 over en denk 100 meter verderop: heb ik eigenlijk wel over mijn schouder gekeken of er iets aankwam?

“Oeps … volgens mij niet”, beantwoordt Autopilot de retorische vraag. “Oeps. Volgens mij niet! Turbosukkel! Gewoon puur geluk dat er geen auto de snelweg op wilde.”, moppert Verstand. “Wel een beetje wakker blijven. Anders kun je nog eens je eigen hersenweefsel uit de grill van een X5-met-haast peuteren”.

Despotige voeten
Mijn ledematen zorgen nauwelijks voor overlast. We hebben trouwens een glasheldere overeenkomst, mijn benen en ik. Als ik ze met respect behandel, zullen zij op hun beurt zonder luide protesten hun werk doen. Als rechtgeaarde onderdanen, niet als despoten.

Wak
Zoals gezegd, ik doe rustig aan. Het gevreesde wak — waarin ik tussen de 15e en 20e kilometer weleens in beland — is vandaag nergens te bekennen. Met een hartslag die gemiddeld net onder de 145 slagen per minuut blijft steken is er eigenlijk ook geen reden om een wak in te lopen.

Na de halve marathon draaf ik nog een rondje om de wijk waarin ik woon. Het wandelend publiek is massaal aanwezig. Hoog tijd om de automatische piloot uit te zetten. Honden-op-weg-naar-een-plasje en kindjes die dronken van hun eerste fietsles genieten zorgen voor een uitdaging. Slalommend loop ik m’n laatste kilometers over de fietspaden. Afgezien van het feit dat ik na zo’n 25 kilometer wat last krijg van zere bovenbenen voelt mijn slakkenlijf solide aan.

Te lang van huis
Damn, mijn training is stiekem toch wat langer geworden dan vooraf aangekondigd. Als ik thuiskom staat m’n wederhelft me bezorgd op te wachten.

Turboslak: Dag schat, hier ben ik weer.

Eega van Turboslak: Ik dacht al dat je niet meer kwam.

Turboslak; Ja, sorry. Ik had gewoon zin om er nog wat kilometers aan vast te plakken. Wat was je trouwens van plan te doen als ik met een kapotte rikketik in een slootkant lag?

Eega: … [ blank stare ]

Tja, daar moet ook een slimmerd als mijn meisje het antwoord schuldig op blijven.

geplaatst in: op de iPod · training — getagd als: extensieve duurloop · rondje emmeloord